Bakambu czy Mayele: dylemat DR Konga przed historycznym starciem z Anglią

Dylemat numer dziewięć: czy Bakambu wciąż zasługuje na zaufanie trenera?

Osiągnięcie fazy pucharowej Mistrzostw Świata to dla DR Kongo moment przełomowy, ale narastająca presja rzutuje na największą gwiazdę drużyny. Mowa oczywiście o Cédricu Bakambu, który – pomimo niecałego miesiąc temu wygasłego kontraktu w Real Betis – przeżywa swój (prawdopodobnie) pierwszy i ostatni mundial. Niestety, po trzech spotkaniach „Bakagoal” wciąż poluje na swoje premierowe trafienie w turnieju, a jego forma budzi coraz większe kontrowersje wśród kibiców. Analizując dotychczasowe występy, obraz jest niejednoznaczny. W starciu z Portugalią (1:1) napastnik pokazał się z obiecującej strony: „Był wysoce aktywny, notując 24 kontakty z piłką, trafił w słupek i stanowił stałe zagrożenie dla portugalskiej obrony”. To był przebłysk starej formy.

Jednakże, w kolejnych meczach przeciwko Kolumbii (zaledwie 15 kontaktów z piłką) i Uzbekistanowi (10 kontaktów) frustracja narastała. Był rzadko obsłużony przez kolegów, ogólnie mniej wpływowy w grze i coraz rzadziej stwarzał zagrożenie pod bramką rywala. W tym samym czasie Fiston Mayele, wprowadzony jako zmiennik Bakambu w meczu z Uzbekistanem, z miejsca zasygnalizował swoje aspiracje. Jego doskonałe wejście capnęło trafienie, które miało kluczowe znaczenie w zapewnieniu Leopards awansu do fazy pucharowej. Odkąd Mayele pokazał, co potrafi, coraz większa część sympatyków domaga się jego miejsca w wyjściowej jedenastce na mecz z Syna Blondynów.

Dziedzictwo i nastroje na trybunach: dlaczego to więcej niż tylko forma sportowa?

Kwestia Bakambu, doświadczonego zawodnika z 73 występami i 21 golami na koncie, wykracza poza suche statystyki czysto piłkarskie. Kiedy w 2015 roku zdecydował się reprezentować barwy DRK, został powitany jako transferowy majstersztyk. Po okresie adaptacji sprostał oczekiwaniom, strzelając kluczowe bramki. Z czasem jego rola ewoluowała – stał się fundamentem projektu reprezentacyjnego. Odegrał aktywną rolę w przekonywaniu zawodników z podwójnym obywatelstwem do wstąpienia w szeregi Demokratycznej Republiki Konga i stał się jednym z naturalnych liderów szatni.

To oddanie wciąż zapewnia mu poparcie kolegów z drużyny, którzy doskonale zdają sobie sprawę z jego wkładu w rozwój kongijskiego futbolu. Jednak jego relacja z częścią kibiców uległa skomplikowaniu. Znajduje się on w gorzkosłodkim położeniu, balansując między uznaniem dla jego dotychczasowej kariery a niecierpliwością wynikającą z obecnej formy. Czy kibice mają prawo oczekiwać bezkompromisowej skuteczności, gdy w tle czeka starcie z potentatem? Decyzje trenera zależą od tego, jak ważna będzie dla niego ta symbolika.

Taktyczny orzech do zgryzienia dla Desabre’a: kto poprowadzi atak?

Selekcjoner ma szereg opcji, a wybór partnera dla napastnika wydaje się kluczowy dla szans w starciu z Anglią. Yoane Wissa wydaje się być nietykalny po fantastycznym mundialu, okraszonym pierwszym golem w historii DRK na tych rozgrywkach oraz dubletem przeciwko Uzbekistanowi. Pytanie brzmi: z kim zagra w ataku?

Mayele oferuje prawdziwy punkt odniesienia; jego umiejętność gry tyłem do bramki i wiązanie środkowych obrońców przeciwnika jest bezcenne. Z kolei Simon Banza to alternatywa, która wnosi do gry siłę fizyczną i kliniczną skuteczność. Bakambu, choć statystycznie spięty, wciąż dzierży jeden znaczący atut: doświadczenie na największych scenach. Wciąż marzy o otwarciu swojego konta bramkowego na tym turnieju, a jednocześnie zbliża się do rekordu Dieumerci Mbokaniego (22 bramki dla Leopards).

Decyzja Desabre’a może być zatem równie symboliczna, co czysto taktyczna. Czy postawi na historycznego lidera, czy nagrodzi impet i dynamikę, jaką wygenerował Mayele? Mając zaledwie kilka godzin do najważniejszego meczu w najnowszej historii kongijskiego futbolu, dylemat ten osiągnął swój zenit.