USA bez Pulisicia deklasują Australię i są blisko awansu.

Po co nam Pulisic, skoro mamy Freemanów? Odpowiedź nadeszła!

Zastanawiano się, co przyniesie mecz USA z Australią, biorąc pod uwagę fakt, że Christian Pulisic, motor napędowy ofensywy Jankesów, pozostawał na ławce. Gwiazdor doznał urazu łydki już w pierwszym meczu z Paragwajem i nie był w pełni gotowy do gry. Wszyscy w amerykańskim futbolu odczuwali niepokój, widząc, jak wyraźnie zespół opadł z sił po jego zejściu z murawy w pierwszym spotkaniu, kiedy to USA prowadziło 3:0 do przerwy.

Tym razem jednak scenariusz był zupełnie inny. Zamiast drużyny nieskładnej i pozbawionej polotu, zobaczyliśmy kontrolowany występ, który uspokoił nastroje na długo przed przerwą. Zamiast Pulisica, miejsce w składzie zajął Ricardo Pepi, ale to nie on był bohaterem w sensie indywidualnym. Wynik rozstrzygnięty został w pierwszej połowie, co było znakiem, że filozofia gry trenera Mauricio Pochettino nie jest uzależniona od zdrowia jednego zawodnika. To jest ta forma dowodu, której sztab szkoleniowy potrzebuje przed fazą pucharową – potwierdzenie tożsamości bez talismana.

Samo otwarcie wyniku przyszło w 11. minucie po nieszczęsnym trafieniu samobójczym Cameronaського Burgesa, wymuszonym agresywną pracą Folarina Baloguna na lewej flance. Co ciekawe, Balogun, który w meczu z Paragwajem bił rekordy, znów pokazał, że potrafi kreować. Chwilę później, w 43. minucie, wynik podwyższył Alexander Freeman. Ten gol był nagrodą za niesamowity wkład defensywny i ofensywny prawego obrońcy. Freeman wygrał sześć z ośmiu pojedynków lądowych i cztery z sześciu powietrznych, notując łącznie jedenaście interwencji w defensywie. To nie była przypadkowa bramka; to była konsekwencja dominacji w kluczowych aspektach fizycznych.

Siła głębi składu, czyli jak Balogun i reszta rozmontowali Kangury

Jeśli wynik 2:0 do przerwy (a Seattle, gdzie odbywał się mecz, mogło już szykować się na rutynowe popołudnie) był nagłówkiem, to bohaterami drugiego planu zostali ci, którzy zastąpili nieobecnych. Folarin Balogun kontynuuje świetną formę, będąc motorem napędowym akcji i bezpośrednim zagrożeniem. Jednak to właśnie balans zespołu okazał się kluczowy.

Alexander Freeman, zdobywca swojej pierwszej bramki w historii Mistrzostw Świata, był nieustannym utrapieniem dla defensywy Australii, zarówno w ofensywie, jak i w destrukcji. Tego typu równowaga składu to cecha drużyn, które wygrywają turnieje, a nie tylko otwierają je zwycięstwami. Australia, wydawała się po prostu spóźniona na tempo narzucone przez gospodarzy. Mieli problemy z wygrywaniem pojedynków fizycznych, byli złapani o krok za daleko na zbyt wielu pozycjach, co skutkowało nadmierną liczbą żółtych kartek i ciągłą grą pod presją.

USA nie musiało polegać na jednym geniuszu, aby zdominować takiego rywala – po prostu rozłożyli jakość na całe boisko i uczynili nieobecność Pulisica niemal nieistotną. To zgranie i waleczność w pojedynkach zadecydowały o tym, że mimo krótkich kontrataków Jordana Bosa i Nestory'ego Irankundy w drugiej połowie, rezultat wydawał się niezagrożony.

Jaka strategia dla Pochettino przed starciem z Turcją?

Sytuacja, przed którą stoi Mauricio Pochettino przed ostatnim meczem grupowym z Turcją (26 czerwca), jest luksusowa. Pewne awans do fazy pucharowej daje mu coś bezcennego — swobodę decydowania o powrocie Pulisica wyłącznie na podstawie stanu zdrowia, a nie desperacji.

Personel medyczny wciąż monitoruje stan łydki lidera, a nadzieje są, że zdąży na kluczowe starcie. Jednak piątkowy test pokazał, że nie ma sensu ryzykować. Po co gorączkowo wpychać z powrotem zawodnika z historią nawracających kontuzji, skoro Pepi, Balogun i Freeman z powodzeniem udźwignęli ofensywne ciężary?

Najbardziej rozsądnym podejściem dla Pochettino byłoby włączenie Pulisica do składu na mecz z Turcją – ale z ławki rezerwowych. Powinien to być czas na odbudowanie rytmu meczowego bez nadmiernego eksponowania kontuzjowanej partii ciała, jednocześnie ufając tejże grupie zawodników, która dostarczyła tak kontrolowany i przekonujący występ przeciwko Australii.