Amerykański sen tuż za rogiem: USA kontra Belgia w 1/8 finału mundialu.

Amerykańskie marzenie kontra belgijskie demony: mecz o wszystko

Dla Mauricio Pochettino i jego amerykańskich podopiecznych ten mecz jest ukoronowaniem dwuletniej pracy. Od momentu, gdy były szkoleniowiec Chelsea, Paris Saint-Germain i Tottenhamu Hotspur objął stery, to spotkanie było celem nadrzędnym. Mówiąc dosadniej, to jest ten moment, na który amerykańska piłka czekała od 2002 roku – ostatniego razu, gdy reprezentacja USA zameldowała się w ćwierćfinale Mistrzostw Świata. Od tamtej pory faza 1/8 finału stała się ich przeklętą barierą, nieprzekraczalną granicą.

Stany Zjednoczone weszły w fazę pucharową z potężnym impetem, notując trzy zwycięstwa w czterech dotychczasowych potyczkach. Jedyna porażka miała miejsce w meczu o nic – przeciwko Turcji, gdy Pochettino postanowił oszczędzić większość swoich kluczowych graczy. Z kolei Belgia, mimo że awansowała, nie zachwycała. Do tego etapu dotarli głównie dzięki późnemu zwrotowi akcji w meczu z Senegalem. To już nie ta sama "złota generacja" Czerwonych Diabłów, której USA uległo w 2014 roku. Czy to oznacza, że szanse na historyczny przełamanie są większe niż kiedykolwiek?

Kluczowi gracze: kto zadecyduje o losach ćwierćfinału?

Wszelkie plany dotyczące ofensywy USA dramatycznie zmieniły się po nieoczekiwanej decyzji o zawieszeniu Folarina Baloguna. Przez moment wydawało się, że cały cięż spocznie na barkach Christiana Pulisicia. Skrzydłowy Milanu, który z powodu kontuzji zagrał dotychczas tylko w dwóch spotkaniach, wraca do pełni sił i z pewnością będzie stanowił zagrożenie w ofensywie gospodarzy.

Jednakże, dzięki wycofaniu zawieszenia Baloguna – co było wydarzeniem na skalę polityczną, o czym szeroko informowały media, w tym doniesienia o interwencjach – najlepszy strzelec USMNT na tym turnieju będzie dostępny. To kolosalny wzmocnienie. W środku pola duet Weston McKennie, który stworzył najwięcej okazji dla USA na mundialu 2026, i imponujący Malik Tillman, zdaje się funkcjonować perfekcyjnie. Z tyłu Tyler Adams, Tim Ream i Chris Richards dotychczas radzili sobie bez zarzutu, ale Belgia przetestuje ich defensywne ustawienie w stopniu, na jaki nie pozwoliły Paragwaj, Australia czy Bośnia i Hercegowina.

Na listę kluczowych graczy Belgii trzeba wpisać Kevina De Bruyne’a. Choć może nie jest już na absolutnym szczycie formy sprzed kilku lat, ten były rozgrywający Manchesteru City wciąż pozostaje głównym czynnikiem decyzyjnym w środku pola i w ataku drużyny. Leandro Trossard, z dorobkiem trzech bramek i asyst w czterech meczach, jest realnym zagrożeniem w polu karnym, a Youri Tielemans może dyktować tempo gry dla Czerwonych Diabłów. A jeśli USA zdoła przechytrzyć taktycznie i stworzy okazje bramkowe, czeka ich starcie oko w oko z Thibautem Courtoisem, którego wielu wciąż uważa za najlepszego bramkarza na świecie.

Konsekwencje polityczno-sportowe i kadrowe dylematy

Dostępność Baloguna to bez wątpienia wielki impuls dla morale Amerykanów. W szerszym składzie, Mark McKenzie i Cristian Roldan są jedynie lekkimi urazami, choć ich ewentualny udział w jedenastce wyjściowej nie byłby priorytetem.

Trener Belgii, Rudi Garcia, ma natomiast trudniejszy orzech do zgryzienia w kwestii obsady pozycji środkowego napastnika. Do wyboru ma Charlesa De Ketelaere i Romelu Lukaku – obaj są opcjami na "dziewiątkę". Jedynym problemem kadrowym Belgów, jeśli chodzi o kontuzje, jest Zeno Debast, który jest pod znakiem zapytania przed meczem w Seattle.

Co ciekawe, o ile Pochettino mógł odetchnąć z ulgą po wydarzeniach związanych z Balogunem, o tyle po drugiej stronie barykady ta decyzja wywołała spore kontrowersje. Mówi się, że Garcia stwierdził po tej sytuacji: > Wezwijcie FIFA, zapytajcie, czy 5 lipca to nie jest przypadkiem Prima Aprilis.

Niezależnie od tego, czy poczucie niesprawiedliwości zadziała jako potężny katalizator motywujący dla Belgów, czy też stanie się dystrakcją, Stany Zjednoczone wydają się gotowe do zrobienia kolejnego kroku. Przewidujemy dalszą pasjonującą passę gospodarzy: USA 2-1 Belgia.