Anglia kontra Meksyk: starcie na wzniesieniu, gdzie mity górą nad papierem

Azteca: Arena, na której historia zrzuca kajdany

Wszyscy to zrobili, ale ledwo. Anglikom do zwycięstwa nad DR Kongiem wystarczyły dwa późne gole Harry'ego Kane'a, dające im upragniony awans 2:1. Co ciekawe, była to pierwsza taka sytuacja dla Anglii od finału Mistrzostw Świata w 1966 roku, kiedy to również potrafili odwrócić losy rywalizacji, będąc pod presją. Ich nagrodą? Koszmarnie trudny wyjazd na Estadio Azteca, by zmierzyć się z współgospodarzem – Meksykiem. Dla nich samych nie obyło się bez symbolicznego zwycięstwa: dzięki triumfowi 2:0 nad Ekwadorem, Meksyk zrzucił z siebie piętno niemocy, notując swój pierwszy awans fazy pucharowej od czterdziestu lat, czyli od momentu, gdy ostatni raz gościli turniej.

Angielskie fatum Wembley: Czy to tylko stadion czyni mistrza?

Historia bezpośrednich spotkań Anglii z Meksykiem, choć na pierwszy rzut oka imponująca, budzi pewne wątpliwości. Angielskie sześć zwycięstw w dziewięciu rozegranych meczach brzmi świetnie, ale kluczowy jest fakt: wszystkie te triumfy miały miejsce na Wembley. Pozostałe trzy konfrontacje zakończyły się remisami lub porażkami, a wszystkie miały miejsce w Meksyku. Ostatnia wizyta na tym obcym terenie to rok 1985, turniej towarzyski przed mundialem '86, gdzie Meksyk wygrał 1:0. Srebrną stroną medalu jest jedyny mecz obu drużyn w fazie finałowej dużego turnieju, który miał miejsce właśnie na Wembley w 1966 roku. Nie dość, że Anglia wygrała wówczas 2:0, to jeszcze sięgnęła po Puchar Świata. Czy to jednak cokolwiek znaczy w obliczu wyzwania na wysokości 2000 metrów?

Pojedynek tytanów: Kane kontra ten, który musiał strzelić

W ofensywie obie drużyny opierają swoje nadzieje na niekwestionowanych liderach. Harry Kane, wybór oczywisty, jest nie tylko najlepszym strzelcem w historii Anglii, ale i jednym z absolutnej światowej czołówki. Jego dublet przeciwko DR Kongu podniósł dorobek do 84 goli w kadrze, plasując go w ścisłej czołówce strzelców obecnego mundialu, tuż za Messim i Mbappé (w momencie powstawania tej analizy). Meksyk również ma swojego talizmana. Raúl Jiménez, mimo ponad 120 występów, przed tym turniejem nigdy nie trafił w finałach Mistrzostw Świata. Jednak teraz on jest emocjonalnym punktem wsparcia – zdobył drugą bramkę w meczu z RPA i powtórzył to, trafiając na 2:0 w starciu z Ekwadorem w 1/8 finału. Jak zauważono w analizach: Jiménez vs. Haaland stats comparison at the World Cup – to starcie dwóch napastników, którzy odblokowali się w kluczowym momencie.

Prawy obrońca Anglii: Trujący kielich selekcjonera

Thomas Tuchel musiał mierzyć się z nowymi problemami po starciu z DR Kongiem. Declan Rice leczył uraz ścięgna podkolanowego, a Reece James i Jarell Quansah walczyli o powrót do składu. Djed Spence, który dostał szansę, nie porywał grą, choć jego występ nie był tak katastrofalny, jak sugerowały to histeryczne głosy w mediach społecznościowych. Pytanie, kto obsadzi pozycję prawego obrońcy, staje się zadaniem karkołomnym. Możliwe są także roszady w formacji ofensywnej. Noni Madueke i Marcus Rashford nie zaprezentowali pełni swoich możliwości w ostatnim meczu, podczas gdy Anthony Gordon i Bukayo Saka czekają na swoją szansę (choć w przypadku Saki nadal utrzymują się obawy o pełną sprawność). Meksyk tymczasem, pod wodzą Javiera Aguirre, który potrafi przestawić się na 4-1-4-1 lub 4-1-3-2 dla większej stabilności defensywnej, stawia na sprawdzone 4-3-3, z wąskim tercetem w ataku wspieranym przez bocznych obrońców. Co najważniejsze dla nich – nie mają żadnych zawieszeń ani kontuzji.

Azteca to nie tylko boisko: Walka z wysokością i tłumem

Gdyby Anglia mierzyła się tylko z reprezentacją Meksyku na neutralnym terenie, mielibyśmy pewność, że mają lepszych piłkarzy na papierze i powinni wygrać. Jednak futbol nie toczy się na papierze. Warunki, z jakimi zmierzy się zespół Tuchela, to jedne z najbardziej wrogich w całym turnieju. Będą walczyć nie tylko z warunkami atmosferycznymi, ale i z atmosferą, która sprawi, że poczują, że mierzą się nie tyle z drużyną, co z całym narodem. Miasto Meksyk leży na wysokości ponad 2000 metrów, co wymaga aklimatyzacji, której logistyka turnieju praktycznie uniemożliwiła. Co prawda Ekwadorczycy, których Meksyk pokonał w poprzedniej fazie, są przyzwyczajeni do gry na podobnej wysokości, a i im to nie pomogło na Azteca, ale głosy z obozu Anglii sugerują, że minimalnie zrobiono w kwestii adaptacji. Czy brak aklimatyzacji okaże się tematem powtórek po turnieju? Zapowiada się mecz, w którym psychika i środowisko mogą być równie ważne, jak futbolowy kunszt.