Bohater derbów ocalił Katalończyków z opresji.

Joan García: Człowiek, który zatrzymał Barcelonę (i uratował tytuł?)

Świat futbolu bywa przewrotny. Sobotnie Derbi Barceloni mogło drastycznie namieszać w walce o mistrzostwo Hiszpanii, gdyby nie występ jednego, absolutnie fenomenalnego zawodnika – Joana Garcíi. Bramkarz Espanyolu, 24-latek, stanął naprzeciwko swojego byłego klubu i zagrał być może najlepszy mecz w dotychczasowej karierze. Powstrzymał on Barcelonę przed zdobyciem cennych punktów, a jego interwencje były po prostu z kosmosu.

Gdyby nie García, możemy śmiało założyć, że nadzieje tytułowe Barcelony mogłyby dzisiaj wyglądać zupełnie inaczej. To on był głównym czynnikiem różnicującym obie drużyny na boisku. Pamiętny był już w pierwszych dziesięciu minutach moment, gdy obronił strzał Roberto Fernándeza – to była parada, która zapobiegła potencjalnemu dobitkowi po akcji z udziałem Gerarda Martína, która mogłaby zakończyć się utratą bramki.

Nie był to jednak odosobniony incydent. Później oglądaliśmy widowiskowe wybicie piłki po strzale głową Pere Milla, a także klasyczny pojedynek jeden na jeden przeciwko Fernándezowi, gdzie García doskoczył do ziemi i skutecznie odebrał piłkę. Ba, w drugiej połowie celnie interweniował także przy próbie Carlosa Romero, wybijając piłkę na rzut rożny, gdy siatka wydawała się już drżeć. Czy to nie jest definicja bohaterstwa?

Dlaczego Flick wychwala byłego rywala?

Hansi Flick, obecny szkoleniowiec Dumy Katalonii, nie krył zachwytu po meczu, który choć wygrany 2:0, dał mu powody do zmartwień. Słowa Flicka po występie Garcíi, okrzykniętego bohaterem, brzmią jak najwyższy komplement:

„Pierwszą rzeczą, jaką muszę zrobić, jest podziękowanie Joanowi Garcíi. On jest jednym z najlepszych bramkarzy na świecie. Cierpieliśmy, ale zdobyliśmy trzy punkty i to jest przesłanie, jakie wysyłamy do LaLiga.”

Hansi Flick ma pełne prawo do takich deklaracji. Transfer Garcíi latem okazał się strzałem w dziesiątkę, nawet mimo późniejszej kontuzji. Młody golkiper z miejsca podniósł poziom defensywy Barcy, zapewniając niezwykle solidną siatkę asekuracyjną, której często brakowało w minionym sezonie. Jego heroiczny występ w derbach był tylko potwierdzeniem statusu, jaki zyskał w zespole.

Tym, co wyróżnia Garcíę, jest nie tylko zdolność do ratowania sytuacji beznadziejnych. Jego statystyki mówią same za siebie: obecny procent obron Garcíi to 78,6%, co jest najlepszym wynikiem w całej LaLiga w tym sezonie. A to jest kluczowe, bo statystyki oczekiwanych bramek (xG) wskazują, że Barcelona, mimo atrakcyjnego stylu, gra ryzykownie. Katalończycy potrafią strzelać więcej niż rywale, ale jednocześnie pozwalają przeciwnikom na generowanie zbyt wielu dogodnych sytuacji.

Pościg za Casillasem i walka o Erę Flicka

Flick trafnie zauważył: „Wielkie zespoły mają najlepszych bramkarzy i on jest jednym z nich”. A García idealnie wpisuje się w nowoczesny model "jedynki". Jego gra nogą i spokój na linii naśladują legendy klubu – Victora Valdésa i Marca-André ter Stegena. To nie tylko anomalia, to świadomy design.

O ile na poziomie klubowym jest już kluczowy, o tyle jego ambicje sięgają dalej. Czy García może pójść śladami Ikera Casillasa i zostać mistrzem świata z reprezentacją Hiszpanii? La Furia Roja po wygraniu Euro 2024 jest uznawana za faworyta nadchodzącego mundialu, a Luis De La Fuente ma teraz trudny orzech do zgryzienia.

Obecnie De La Fuente stawia na Unaia Simóna jako numer jeden, z Davidem Rayą jako rezerwowym. Trudno jednak nie dostrzegać, że García, tak dopasowany do ofensywnego i wymagającego stylu Barcelony, ma potencjał, by ich wyprzedzić, zwłaszcza że Simón bywa niestabilny. Jeśli Barça z nim w bramce zdobędzie tytuł mistrzowski Hiszpanii, co wydaje się coraz bardziej prawdopodobne, biorąc pod uwagę ich czteropunktową przewagę i problemy Realu Madryt i Atlético, szanse Garcíi na wyjazd na mundial znacząco wzrosną.

Choć w cieniu czarodziejów takich jak Lamine Yamal czy Pedri, Joan García nie jest może najbardziej błyskotliwym elementem układanki Flicka, to w kontekście defensywy jest obecnie absolutnie centralnym filarem. Jego występy takie, jak ten przeciwko Espanyolowi, to nie wyjątek, lecz zwiastun stabilności, jakiej Barcelona potrzebowała, by wierzyć w podwójną koronę.