Były gracz Chelsea: zwolnienie Mareski to nie wina City.

Czy Man City był tylko dymną zasłoną? Były triumfator Chelsea stawia sprawę jasno

Zaledwie pięć dni — tyle zajęło Enzo Maresce opuszczenie ekipy mistrzów Świata Klubów. Nagłe odejście, poprzedzone niewytłumaczalną absencją na konferencji prasowej po remisie z Bournemouth, gdzie jako powód podano chorobę, momentalnie wywołało plotki. Głównym tematem stało się spekulowane zainteresowanie ze strony Manchesteru City i możliwość zastąpienia Pepa Guardioli. Jednak Pat Nevin, były gracz Chelsea, w bezpośredniej rozmowie ze Sports Mole, sugeruje, że historia jest bardziej skomplikowana i dotyka sedna współczesnego zarządzania klubem.

Zapytany, czy związek z posadą na Etihad odegrał kluczową rolę w rozstaniu, Nevin podał w wątpliwość tę prostą narrację. „To, co jest proste, to ja nie wiem. Czy to była jego decyzja, by odejść? Nie jestem o tym przekonany” – stwierdził stanowczo. Dalej poszedł krok dalej, sugerując, że przymus był kluczowy: „Czy nadal byłby menedżerem Chelsea, gdyby nie został popchnięty do odejścia? Prawdopodobnie.”

Nevin nie pozostawia złudzeń co do natury konfliktu, wskazując nie na City, lecz na relacje wewnętrzne: „Napisałem artykuł trzy tygodnie temu, mówiąc, że kiedy mierzysz się z zarządem jako menedżer, przegrywasz. Ostatecznie robisz sobie wrogów w zarządzie.” Uważa on, że to właśnie ta "walka o hegemonię" jest głównym motorem napędowym tego dramatu, a nie tyle żądza powrotu do klubu, z którym Maresca notował wzloty, jak i upadki.

Wojna o władzę: Trenerzy tracą kontrolę w erze "klubów korporacyjnych"

W ocenie Nevina, sytuacja Mareski to nie odosobniony przypadek, lecz symptom szerszego trendu w globalnym futbolu. Chodzi o to, że kluby nie chcą obecnie dawać zbyt dużej władzy trenerom. Funkcja menedżera ewoluuje, a on sam sprowadzany jest do roli „coacha”, który ma realizować wizję dyrektorów sportowych i właścicieli.

„Myślę, że to coś szerszego, czego kluby nie chcą teraz, żebyście słyszeli – kluby nie chcą, by trenerzy mieli za dużo władzy” – tłumaczy Nevin, przywołując podobne przypadki z przeszłości. „Zdarzyło się to Brendanowi Rodgersowi w Celticu, stało się to w Manchesterze United z Rubenem Amorim.”

Współczesny menedżer, w tej nowej formule, jest często tylko wykonawcą, któremu dostarcza się piłkarzy, ale nie daje realnego wpływu na transfery czy długoterminową strategię. Problemem staje się wtedy kwestia odpowiedzialności. „A potem kto będzie łapaczem obelg? Kto dostanie po głowie, kiedy sprawy pójdą źle?” – pyta retorycznie były zawodnik. „Odwracasz się do faceta na linii bocznej, a on mówi: 'Cóż, nie, nie mówiłem tego. Tego nie chciałem.”

Nevin podkreśla, że w tej narracji lojalność jest często jednostronna. Podczas gdy spekulacje o City mogły być jedynie „badaniem gruntu” (a Nevin nie dziwi się, że ludzie z otoczenia Mareski mogli rozsyłać takie sygnały), to zarzuty o brak oddania wobec Chelsea są niesprawiedliwe. „Nie powinno to być powodem, dla którego należy go usunąć, ponieważ lojalność – lub jej brak – działa w obie strony.”

Czy powtórka z historii jest nieunikniona? Maresca celownikiem Manchesteru United

Sytuacja w Chelsea uderza niefortunnie w kalendarz Premier League, ponieważ zaledwie kilka dni później, na Old Trafford, nastąpiło kolejne trzęsienie ziemi. Manchester United pożegnał się z Rubenem Amorim – trenerem, który odszedł po podobnym załamaniu relacji z władzami klubu. Darren Fletcher tymczasowo przejął stery, a Sir Jim Ratcliffe i jego zespół poszukują stałego następcy.

Nazwisko Mareski naturalnie pojawiło się w mediach jako jeden z potencjalnych kandydatów do zastąpienia Amorima. Jednak biorąc pod uwagę, jak potoczyły się jego losy w Londynie – czyli otwarty konflikt o kontrolę – umieszczenie go na pierwszej linii w klubie, gdzie relacje między trenerem a zarządem są równie kruche, wydaje się scenariuszem równie ryzykownym, co sam jego niedawny "ekstremalny exit" ze Stamford Bridge. Transfer do United oznaczałby powtórkę z tego samego schematu: utratę decyzyjności na rzecz aparatu zarządzającego klubem.