Fernandez nie rozumie zwolnienia Mareski i tęskni za jego tożsamością w Chelsea.

Zwolnienie, którego nikt nie rozumie: Głos Fernandeza obnaża kryzys w Chelsea

Decyzja o rozstaniu z Enzo Marescą, które zapadło zaledwie kilka miesięcy po tym, jak ten niemalże magicznie wygrał z Chelsea Puchar Ligi Konferencji i Klubowe Mistrzostwa Świata, wstrząsnęła szatnią. Teraz, po fakcie, sam Enzo Fernandez nie kryje swojego zdumienia i bólu. W wywiadzie dla meksykańskiej stacji TUDN, pomocnik mistrzów świata wprost uderzył w zarząd, wyrażając głęboki brak zrozumienia dla nagłego zwrotu akcji.

„Ja też tego nie rozumiem. Czasami są rzeczy, których my jako zawodnicy nie pojmujemy, jak i w jaki sposób próbują zarządzać sprawami” – stwierdził Fernandez, nie owijając w bawełnę. To nie tylko krytyka stylu zarządzania, to niemalże akt buntu. Przypomnijmy, że odejście Mareski było poprzedzone dramatycznymi momentami, łącznie z odwołaniem konferencji prasowej po remisie z Bournemouth, kiedy to plotki mówiły o nagłej chorobie, a rzeczywistość wskazywała na głęboki kryzys w relacjach na linii trener-zarząd. Dla graczy, którzy zaufali wizji Włocha, ten ruch musiał być druzgocący.

„Mieliśmy tożsamość”: Czy Liam Rosenior zniszczył fundamenty?

Najważniejszym zarzutem Fernandeza, który uderza w obecnego menedżera Liama Roseniora, jest utrata klarownej struktury gry. Dla Argentyńczyka jasny system był kluczowy dla stabilizacji zespołu, zwłaszcza w środku sezonu.

„Oczywiście, to było pożegnanie, które bardzo nas zabolało, ponieważ mieliśmy tożsamość” – dodał Fernandez, kreśląc przy tym bardzo niekorzystny kontrast z obecną sytuacją. Jego słowa sugerują, że pod wodzą Mareski istniał klarowny plan taktyczny i styl, podczas gdy pod nowym kierownictwem panuje chaos. „On dawał nam porządek, chociaż, jak to w futbolu bywa, czasem jest to dobre, a czasem złe. Ale zawsze miał bardzo jasną tożsamość, jeśli chodzi o treningi i granie, a jego odejście bardzo nas zabolało, zwłaszcza w środku sezonu, bo to wszystko przerywa” – zakończył temat.

To ostra krytyka, która rzuca cień na etos pracy Roseniora. Odkąd Argentyńczyk przybył na Stamford Bridge, jego słowa o możliwym odejściu pojawiły się już po klęsce 3:0 z Paris Saint-Germain w Lidze Mistrzów, co tylko potwierdza, że morale w drużynie jest na bardzo niskim poziomie.

Chelsea na krawędzi: Czy zarząd boi się głośnych głosów?

Wielu analityków sugerowało, że BlueCo zdecydowało się na wymianę Mareski na Roseniora, stawiając na młodszego, bardziej uległego coacha, który nie będzie kwestionował autorytetu właścicieli w takim stopniu, jak robił to jego poprzednik. Ta strategia, mająca na celu stabilizację relacji między ławką trenerską a zarządem, przynosi odwrotny skutek.

Obecna passa pod wodzą Roseniora – cztery mecze bez zwycięstwa, w tym kompromitująca porażka 3:0 z Evertonem – stawia klub na śmiesznej pozycji menedżerskiej karuzeli. Co gorsza, Rosenior sam nie pomaga sobie swoimi wypowiedziami. Pamiętny incydent, gdy twierdził, że przerwa na rozgrzewkę wokół sędziego Paula Tierneya była wyrazem „szacunku do piłki”, w oczach kibiców i ekspertów wyglądał absurdalnie. Następnie dorzucił kolejne „dziwaczne oceny”, jak choćby po klęsce z Evertonem, gdy sugerował, że zespół miał „ogromną kontrolę”.

Kiedy zawodnicy formatu i ceny Enzo Fernandeza otwarcie tęsknią za poprzednim menedżerem i kwestionują obecną strategię, pozycja Roseniora staje się nie do obrony. Cały ten cyrk sprawia, że można odnieść wrażenie, iż Chelsea, pomimo gigantycznych inwestycji, zmierza prosto do kompromitacji. Nie zdziwimy się, jeśli tego lata Todd Boehly i spółka znowu będą zmuszeni do gorączkowego poszukiwania nowego, kolejnego dyrektora operacyjnego na ławkę trenerską.