Carrick ratuje Manchester United: czy rewolucja w Old Trafford nie potrzebuje rewolucjonisty?

Carrick: Nieplanowany Zbawca Old Trafford, Który Uprościł Futbol

Kiedy Michael Carrick obejmował posadę tymczasowego menedżera, niewielu spodziewało się, że jego kadencja potrwa dłużej niż tylko do letniego zatrudnienia stałego trenera. Miał być "bezpieczną opcją", ale okazał się czymś znacznie więcej – antidotum na wszystko, z czym United zmagali się za czasów swojego poprzednika. Jego filozofia? Prosta. Wrócić do fundamentów, ustawić graczy tam, gdzie czują się najlepiej, i skończyć z komplikowaniem.

Zatrudnienie kogoś z zewnątrz, nawet tak utytułowanego jak Julian Nagelsmann (mistrz Bundesligi i potencjalny triumfator Mistrzostw Świata z Niemcami) czy Mauricio Pochettino (który potrafi pracować z elitą), wiąże się z ryzykiem. Jak pokazuje przykład Amorima, który mimo znakomitych referencji floundered w wymagającym środowisku Manchesteru United, samo CV nie gwarantuje sukcesu. Czy CV jest ważniejsze niż bieżące, namacalne dowody, że Carrick pasuje idealnie do tej roboty?

Jak ikona United odczarowała szatnię?

Carrick zarządzał Manchesterem United tak, jak grał dla nich: bez zbędnego komplikowania. Rozplątał konwencjonalny dogmatyzm, który charakteryzował erę Amorima, stawiając na sprawdzony i intuicyjny system 4-2-3-1, który najwyraźniej odpowiada składowi, jaki odziedziczył.

Jego umiejętności interpersonalne i lekkie pióro w zarządzaniu zawodnikami przyniosły natychmiastowe efekty w indywidualnych występach. Spójrzmy na Bruno Fernandesa. Czy w Premier League jest obecnie ktoś grający lepiej? Portugalczyk, powróciwszy do swojej ulubionej roli numer dziesięć, znów jest niepowstrzymaną siłą kreatywną.

Nie mniej spektakularny jest Benjamin Šeško. Pod Amorimem napastnik za 74 miliony funtów zmagał się z utrzymaniem jakiejkolwiek regularności. Pod Carrickem, to zupełnie inna historia: pięć goli w ostatnich siedmiu meczach, w tym bramki na wagę zwycięstw przeciwko Fulham, Evertonowi i Crystal Palace, co dało drużynie siedem dodatkowych punktów. To jest twarda, policzalna waluta sukcesu.

Co więcej, odmieniony Casemiro wygląda coraz bardziej na tego Casemiro, którego znamy z najlepszych lat. Kluczowe jest również przywrócenie Kobbiego Mainoo do pierwszej jedenastki po tym, jak Amorim go pominął. Mobilność i chęć do szybkiego rozegrania piłki przez Mainoo dały United niezbędną "tkankę łączną" w środku pola. Jego powrót jest tym bardziej doniosły, że zyskał ostatnio powołanie do angielskiej kadry prowadzonej przez Thomasa Tuchela.

Stabilność, Punkty i Decyzja Tego Lata

Zarówno na boisku, jak i poza nim, Carrick przyjął zadanie menedżera United z godnością i spokój. Podczas gdy Amorim generował problemy poprzez niefortunne wypowiedzi dla mediów, Carrick zachowuje neutralność. Nawet gdy posty Paula Scholesa na Instagramie mogły przerodzić się w dywagacje i rozproszenia, tymczasowy menedżer z łatwością je zbył.

Oczywiście, rezultaty pod wodzą Carricka nie zawsze były porywające pod względem jakości gry. Porażka z dziesięcioma graczami Newcastle była bolesnym ciosem, ale pozwoliła pokazać zdolność do odbicia się od dna, co udowodnili deklasując Aston Villę i stawiając olbrzymi krok w kierunku kwalifikacji do Ligi Mistrzów. Wygrana 1:0 z Evertonem czy 2:1 z Crystal Palace w meczu, gdzie czerwona kartka dla rywala dała United przewagę, na którą być może nie zasłużyli, wskazują na pewną dozę szczęścia. Mimo to, wyniki są lepsze niż gra.

Niemniej jednak, pozytywny wpływ jest nie do zaprzeczenia. Drużyna gra dobrze, a awans do europejskich pucharów da klubowi solidną platformę do wzmocnień przed następnym sezonem.

Jak sam Carrick przyznał o atmosferze na stadionie: > „To miejsce wiele dla mnie znaczy, więc czuć tyle pozytywnej energii, kibiców cieszących się przyjściem na mecze, a ja mam na to realny wpływ – to oczywiście miłe, nie będę kłamał. Zawodnicy zasługują na wielkie uznanie za to, co pokazują na boisku”

Dwa miesiące temu, myślenie o pozostawieniu Carrick na stałe byłoby postrzegane jako brak ambicji. Dziś, były pomocnik United, po tym wszystkim co naprawił i co osiągnął, zmusza zarząd do zadania fundamentalnego pytania: skoro to działa, dlaczego mielibyśmy ryzykować wszystko, zatrudniając kogoś innego?