Gary Cahill wspomina mistrzowską mentalność Chelsea i klątwę finałów.

Od Boltońskiego Gąbki do Mistrza Ligi Mistrzów: Szalony Półrok Cahilla

Gary Cahill, dziś mający 40 lat, podczas spotkania „The Famous CFC” w Chicago, gdzie bawił fanów Chelsea, wspominał swój transfer w styczniu 2012 roku. Przesiadka z Bolton do Londynu była niczym skok na głęboką wodę, ale dla Cahilla momentalnie okazała się przełomem. „To była dla mnie szalona kolejka górska” – przyznał obrońca, którego transfer kosztował The Blues około 7 milionów funtów. Zaledwie kilka miesięcy później świętował podniesienie pucharu Ligi Mistrzów. „To były katorżnicze, ale mentalnie niesamowite sześć miesięcy, zakończone wygraniem Pucharu Anglii i Ligi Mistrzów”.

Cahill nie ukrywał, że wejście do szatni pełnej międzynarodowych gwiazd i wielkich nazwisk było ogromnym testem mentalnym. „Pierwszą rzeczą, która mnie uderzyła, był ten mentalność zwycięzcy, ten rodzaj głodu sukcesu i pchania się do przodu” – opowiadał. „Zawsze mówiłem, że wszedłem tam jak gąbka, żeby patrzeć na tych graczy, widzieć, jak pracują, co robią i jak wygrali tyle trofeów.” W kontekście klubu o tak wygórowanych ambicjach, adaptacja nie była opcją, a koniecznością. „Klub i szatnia miały w sobie wbudowaną oczekiwanie, że musisz odnosić sukcesy i wygrywać” – dodał, podkreślając dyscyplinę panującą w tamtej ekipie.

Dziedzictwo Terry'ego i ciężar kapitana

Kiedy Cahill zadomowił się na Stamford Bridge, spędzał na boisku masę minut, stając się filarem defensywy. Jednak prawdziwą szkołę przywództwa przeszedł u boku Johna Terry’ego. Gdy Terry opuszczał klub w 2017 roku, po erze sukcesów pod wodzą Antonio Conte, to właśnie Cahill został następcą legendarnego kapitana. „Tak, to były ogromne buty do wypełnienia” – zaśmiał się. Początkowo, obecność tak wielu liderów w składzie pozwoliła mu na spokojną aklimatyzację. „W moim pierwszym sezonie nie musiałem być liderem, bo było tam mnóstwo innych. Dało mi to szansę, by uczyć się, robić swoje nieco ciszej.”

Proces transformacji był naturalny. Cahill ewoluował z solidnego środkowego obrońcy w naturalnego dowódcę. „Z sezonu na sezon czułem, że dorastam do tej roli. Miałem dobre szkolenie w tym sensie. Byłem pod przywództwem jednego z najlepszych kapitanów, jakich ten klub kiedykolwiek miał.” Dodatkowo, subtelne przekazywanie pałeczki przez Terry’ego, który grał mniej, ale wciąż pełnił funkcję klubowego kapitana, ułatwiło ten przeskok. „Ta mała gradacja dała mi szansę dorosnąć do tej roli. Do tego stopnia, że kiedy ją otrzymałem, byłem już wystarczająco doświadczony. Czułem się bardziej dojrzały jako zawodnik i jako człowiek” – podsumował Cahill moment, w którym stał się ostatnim kapitanem Chelsea, który podnosił Puchar Anglii w 2018 roku po wygranej 1:0 nad Manchesterem United.

Lekcja z Wembley: Jak nie pozwolić porażkom cię zniszczyć

Puchar Anglii, ten „oryginalny, najlepszy” turniej, jak go określił Cahill, to dla Anglików świętość. Jego triumf z 2018 roku, przypieczętowany bramką Edena Hazarda z karnego, był ukoronowaniem sentymentu do tych rozgrywek. Pamięta on jednak również przykrą stratę rok wcześniej z Arsenalem. „Kocham Puchar Anglii. Oczywiście, jestem Anglikiem i oglądałem go od czasów szkolnych. To gigantyczne rozgrywki, a podniesienie tego Pucharu jako kapitan było jednym z najdumniejszych momentów w moim życiu” – stwierdził. W tym kontekście, obecna tendencja Chelsea do przegrywania finałów na Wembley staje się bolesna.

Ostatnia porażka z Manchesterem City, gdzie gol Antoine'a Semenyo przypieczętował siódmą z rzędu przegraną The Blues na tym stadionie w decydujących meczach (cztery Puchary Anglii i trzy Puchary Ligi), każe szukać przyczyn. Cahill, z perspektywy legendy, tonuje jednak nastroje, choć nie usprawiedliwia. „Trudno wskazać jedną rzecz, która poszła nie tak” – przyznał. „Myślę, że to po prostu proces nauki dla młodej drużyny, która przechodzi przez te momenty i cały czas się rozwija.” Kluczem jest jednak odpowiednie przetwarzanie porażek. „Muszą się z nich uczyć. Używam swojego przykładu: kiedy przegrałem tamten finał Pucharu Anglii z Arsenalem, by następnego roku mieć szansę na rewanż, czułem: ‘Tym razem musi się udać’.” Najważniejsza rada dla obecnej kadry? „Nie przeżywaj ich ciągle, ale pamiętaj o nich. Aby rosnąć, musisz przechodzić przez dobre i złe momenty.” Nawet z najnowszym rozczarowaniem, Cahill, który obecnie pracuje jako ambasador klubu, widzi stabilny rozwój globalnej marki Chelsea i docenia możliwość bezpośredniego kontaktu z kibicami na całym świecie, nawet jeśli wyniki na boisku chwilowo nie są po myśli fanów.