Meksyk gra u siebie, RPA liczy na historyczny awans.

Meksyk: Presja na gospodarzach i powrót do chwały Azteca

Meksyk, znany jako El Tri, staje przed historyczną szansą, stając się pierwszym krajem, który trzykrotnie gości Mundial FIFA! Poprzednie dwa razy turniej rozgrywany na ziemi meksykańskiej zakończyły się dla nich awansem do ćwierćfinałów. Czy historia zatoczy koło? Fani mają to już we krwi – oczekują powtórki, a nawet więcej. Drużyna ta miała pewną passę, docierając do fazy pucharowej siedem razy z rzędu, jednak katarskie fiasko, które przerwało ten ciąg, to dla nich autentyczna trauma. Teraz, grając u siebie, muszą wykorzystać wszelkie atuty.

Absolutnym game changerem jest nie tylko wrzaskliwe wsparcie fanatycznych kibiców, ale również przewaga, którą trudno przecenić: wysokość nad poziomem morza. Szczególnie Estadio Azteca, inaugurujący meczowe zmagania, położone 2200 metrów nad poziomem morza, będzie piekłem dla słabiej przystosowanych rywali. To jest ich broń, której przeciwnicy nie mogą ignorować.

W ofensywie Javier Aguirre musi podjąć twarde decyzje. Brak kontuzjowanego Marcela Ruiza w środku pola to poważny cios. W obliczu tego, miejsce kapitana drużyny, Edsona Álvareza, na głębokim defensywnym ogniwie może być zagrożone. Czyżby Cruz Azul’owski Érik Lira miał szansę wygryźć rutyniarza? Z kolei w ataku ciężar spoczywa na tych, którzy potrafią zamieniać szanse na bramki. Johan Vásquez, solidny stoper z Serie A, musi pokazać swój warsztat, ale to kliniczne wykończenie Juliána Quiñonesa, króla strzelców Saudi Pro League, i weterana Raúla Jiméneza zdecyduje o losach El Tri.

Południowoafrykański sen: Ostatni taniec Broosa i walka o wyjście z grupy

Reprezentacja RPA, znana jako Bafana Bafana, nigdy wcześniej nie awansowała do fazy pucharowej męskiego mundialu. Jednak poszerzony format mistrzostw daje im realną szansę, by w końcu przełamać tę złą passę. W sztabie trenerskim zasiada Hugo Broos, postać, która ma osobiste związki z Meksykiem – jako zawodnik zagrał w półfinale w 1986 roku. To jego ostatni turniej w roli selekcjonera, po pięciu latach budowania kolektywu.

Broos uformował solidną drużynę, potrafiącą inteligentnie operować piłką, ale ich odwiecznym problemem jest brak instynktu zabójcy w ataku. Nadzieje pokładane są w nowym, młodym kontyngencie napastników, którzy muszą udowodnić, że potrafią być decydujący na największej scenie.

W obronie mają jednak pewne znaki zapytania. Aubrey Modiba, lewy obrońca, jest pod znakiem zapytania z powodu kontuzji, choć jego obecność na wtorkowym treningu daje powody do optymizmu. Zespół jest elastyczny, mogąc operować zarówno w bloku cztero-, jak i pięcioosobowym, co może być polem do taktycznych niespodzianek.

Południowoafrykańczycy będą stawiać na ostrożność, gdy tylko znajdą się przy piłce. Teboho Mokoena, elegancki pomocnik, będzie sercem tej maszyny, ale prawdziwym niebezpieczeństwem może być Relebohile Mofokeng, młoda gwiazda Orlando Pirates, zdolna do kreowania nagłych zwrotów akcji. Nie można zapominać o Ronwenie Williamsie – bramkarzu zdolnym do spektakularnych parad obiema kończynami.

Czy podział punktów będzie sprawiedliwy dla obu stron?

Spodziewać się można starcia, w którym napięcie sięgnie zenitu. To nie będzie otwarty festiwal goli. Meksyk będzie napierał, wykorzystując atmosferę i wysokość, ale solidna, poukładana defensywa RPA, pod wodzą Broosa, może okazać się nie do przejścia. Południowa Afryka ma narzędzia, by przetrwać huragan w pierwszych minutach i spróbować skontrować. Biorąc pod uwagę wagę inauguracji i historyczne nastawienie obu ekip, najbardziej prawdopodobny wydaje się scenariusz, w którym punkty zostaną podzielone. Przewidywane starcie to minimalny remis 1:1.