Oyarzabal: hiszpańska nadzieja na mundial po dublecie przeciwko Arabii Saudyjskiej

Od czarnej owcy do bohatera: paradoks Mikela Oyarzabala

Forma Mikela Oyarzabala to rollercoaster, który mógłby zawstydzić nawet najbardziej doświadczonych analityków. Kilka dni temu, reprezentant Hiszpanii stał się bohaterem negatywnych statystyk, przechodząc do historii Mistrzostw Świata od 1966 roku jako pierwszy gracz, który nie dotknął piłki przez pierwsze 30 minut meczu przeciwko Wyspom Zielonym. Czy to był preludium do wykluczenia z wyjściowej jedenastki? Nic bardziej mylnego. Następne starcie, deklasacja Arabii Saudyjskiej 4:0, przyniosło mu podwójne trafienie i asystę. To jest właśnie ten typ gracza, który wymyka się prostym definicjom.

W starciu z Wyspami Zielonymi, milczenie Oyarzabala było symptomem ogólnych problemów drużyny, gdzie brakowało przestrzeni. Powrót Lamine Yamala w meczu z Arabią Saudyjską natychmiast odblokował korytarze, które 29-latek potrafił perfekcyjnie wykorzystać. Luis de la Fuente, selekcjoner Hiszpanii, nie miał wątpliwości co do jego wartości, stwierdzając:

„Jestem przekonany, że może zapisać się w historii hiszpańskiego futbolu. Jego statystyki są imponujące. Cenimy go bardzo wysoko”.

Czy Hiszpania wreszcie znalazła swoje "dziewięć"?

Historycznie rzecz biorąc, dominujące drużyny Hiszpanii często grały bez klasycznej, elitarnej "dziewiątki". Euro 2012 wygrano z Iniesta i Davidem Silvą jako płynnym duetem z przodu. Choć Álvaro Morata często pełni rolę centralnego napastnika, jego występy bywają krytykowane za nieskuteczność. Oyarzabal wnosi coś innego – inteligencję przestrzenną.

Jego unikalna cecha to manipulacja strefą, często opuszczanie środka, by stworzyć korytarze dla skrzydłowych oraz graczy wbiegających z drugiej linii. To działanie podnosi jakość całej linii ofensywnej. Jednak przeciwko Arabii Saudyjskiej pokazał, że potrafi być bezwzględny w polu karnym, dwukrotnie reagując najszybciej na dośrodkowania. To dowód, dlaczego zasługuje na miano startowego numeru dziewięć na resztę turnieju.

Oczywiście, De la Fuente ma inne opcje w kadrze na mundial 2026. Borja Iglesias, czysty egzekutor, pozostaje opcją "na czarną godzinę", gdyby potrzebna była większa siła w polu karnym. Z kolei Ferran Torres, choć często grający na prawej flance, w Barcelonie pod wodzą Hansiego Flicka spędził wiele minut w środku ataku, nawet kosztem Roberta Lewandowskiego w drugiej połowie sezonu. Mimo to, to styl ruchu i kreowania przestrzeni przez Oyarzabala wydaje się być optymalny dla obecnej konstrukcji La Furia Roja.

Kontuzja, transferowe spekulacje i szansa na status supergwiazdy

Po błyskotliwym występie przeciwko Arabii Saudyjskiej pojawił się jednak cień niepewności. Oyarzabal zszedł z boiska w przerwie, a De la Fuente powodem podał obawy o kondycję fizyczną zawodnika. Czy to zagraża jego udziałowi w kluczowym meczu grupowym z Urugwajem? Sam Oyarzabal starał się uspokoić nastroje:

„Czuję się dobrze, choć jestem trochę obolały. Ale każdy ma jakieś drobne dolegliwości, kiedy jest się w takim turnieju. Jestem spokojny, mam się dobrze”.

Tak silny występ na scenie międzynarodowej nieuchronnie zaostrzy plotki transferowe. Choć Oyarzabal deklaruje wierność Realowi Sociedad, media donoszą o zainteresowaniu ze strony Barcelony, która szuka zastępstwa dla Lewandowskiego. Znając już wielu graczy Barcy z reprezentacji, Oyarzabal miałby ułatwiony proces adaptacji.

Dla Oyarzabala to lato może okazać się przełomowe. Przez lata pozostawał w cieniu, choć jest jednym z najbardziej elastycznych napastników. W ostatnich trzech sezonach dla "La Real" zdobył aż 33 bramki ligowe, będąc niesamowicie produktywnym operatorem w polu karnym LaLigi, choć często pozostawał niedoceniany. Zwycięstwo na Mundialu z pewnością zmieniłoby percepcję tego gracza i mogłoby wymusić transfer, na który zasługiwał już dawno temu. Choć to Yamal, Pedri i Rodri są obecnie postrzegani jako filary nowej Hiszpanii, to właśnie Oyarzabal ma szansę dołączyć do tego panteonu w oczach globalnej publiczności.