Salah nie stracił nóg, stracił rolę w nowym Liverpoolu.

Fenomen Salah: Od kosmicznych liczb do krytyki po dziewięciu meczach

Liverpool z Mohamedem Salahem w składzie przyzwyczaił nas do absolutnej dominacji. Sezon po sezonie Egipcjanin dostarczał liczby godne Elitarnego Klubu Kanonierów. Jednak obecna kampania przynosi zupełnie inną narrację. Z dziewięcioma meczami do rozegrania, Salah notuje pięć goli i sześć asyst w Premier League. Porównajmy to ze zeszłym rokiem: pięć bramek zdobył już do października, a sześć asyst miał na koncie w listopadzie. To, co niektórzy określają jako "spory spadek formy", napędza dyskusję: czy to po prostu nieuchronne starzenie się sportowca, granie na ekstremalnie wysokim fizycznym poziomie przez lata w systemie Jürgena Kloppa wreszcie dopadło legendę?

"Father Time comes for us all."

Oczywiście, czas dopada każdego. Jednak postawienie tezy, że Salah, po osiąganiu absolutnie rekordowych liczb, nagle nie dobije symbolicznej granicy dziesięciu goli w lidze po raz pierwszy w swojej karierze w Liverpoolu, wydaje się zbyt proste, a wręcz naciągane. Aby dokonać sprawiedliwej oceny, musielibyśmy zobaczyć Salaha platformowanego w identycznym systemie i środowisku co w zeszłym sezonie. Jeżeli wówczas wyniki byłyby nieporównywalne, mówilibyśmy o problemie czysto indywidualnym. Ale prawda jest taka, że w Liverpoolu nic nie jest takie samo, a ta radykalna zmiana ma kolosalny wpływ na jego produktywność.

Rewolucja w ataku i utrata linii zaopatrzenia

Wielkie lato na Anfield przyniosło gruntowną przebudowę formacji ofensywnej. Byli gracze, jak Luis Diaz czy Darwin Núñez, a na ich miejsce wskoczyli Florian Wirtz, Alexander Isak i Hugo Ekitike (oczywiście, hipotetycznie, bazując na kontekście zmian kadrowych opisanych w źródle, te transfery stanowią jedynie przykład totalnej przebudowy). Nie można też ignorować tragicznej straty Diogo Joty. Co kluczowe, odszedł Trent Alexander-Arnold, co bezpośrednio odcięło Salahowi kluczową linię zaopatrzenia. Ponadto, Dominik Szoboszlai – czyli "nogi" Salaha w zeszłym sezonie, wspierający go w rozegraniu – musiał ustąpić miejsca pod względem kreowania gry na rzecz nowego elementu, jakim miał być Wirtz.

Salah przesunął się z pozycji niekwestionowanego lidera ofensywy do stania się jednym z trybików w mocno zmienionej linii ataku. Paradoksalnie, oczekiwania wobec niego ani drgnęły. Bez finansowej siatki bezpieczeństwa w postaci dużej liczby goli, występy Egipcjanina są poddawane bezlitosnej mikroskopii. Dla wielu, po prostu nie wyglądają już tak imponująco. Ale tu tkwi sedno: jeśli jego rola się zmieniła, a zmieniła się diametralnie, to spadek w liczbach musi być jego nieodłączną konsekwencją. Tego właśnie jesteśmy świadkami.

Od objętości do wskaźników: Kluczowa różnica w statystykach

Jaki był fundament gry Salaha w zeszłym sezonie? Objętość. Był kosmicznym zagrożeniem bramkowym opartym na częstotliwości kreowania sytuacji. Jego wskaźnik Expected Goals (xG) na 90 minut wynosił 0.68, a Non-Penalty xG 0.49. Co więcej, notował ponad 3.5 strzału na mecz, miał 10.5 kontaktu w polu karnym przeciwnika i generował 2.4 szans, co przekładało się na 0.24 Expected Assists (xA).

Jego wykończenie było wręcz elitarnie skuteczne. Przekształcił całościowy xG na poziomie 25.37 w sytuacje celne na poziomie 28.7, głównie dzięki fenomenalnemu umiejscowieniu. Do tego doliczmy dziewięć strzelonych rzutów karnych. W Premier League jego Non-Penalty xG wynosiło 18. W bieżącym sezonie? Zaledwie jeden strzelony gol z wapna.

Aby Salah był efektywnym zagrożeniem bramkowym, potrzebował wolumenu. Tak było przez całą jego karierę. W tym sezonie ten wolumen został mu brutalnie odebrany, a my obserwujemy konsekwencje.

Obecnie Egipcjanin notuje podwyższony xG na poziomie 6.53, ale underperformuje go, co wynika z gorszej skuteczności (xG On Target to zaledwie 5.03). Główny problem? Ograniczona liczba prób, by swoje statystyki poprawić. Liczba strzałów na 90 minut spadła do 2.7, a liczba kontaktów w polu karnym do 7.7. Jest po prostu w mniejszych ilościach w strefach zagrożenia, co automatycznie czyni go mniej groźnym. Mimo to, co ciekawe, wciąż jest kreatorem, notując 2.11 szans na mecz i xA na poziomie 0.21.

Ciepłe luki i chłodne skrzydła: Kontrast w roli na boisku

Kiedy Liverpool potrafi dostarczyć Salaha w sprzyjające rejony boiska, natychmiast wraca on do formy zbliżonej do tej, którą znamy. Doskonałym tego przykładem był mecz z Brighton w Pucharze Anglii.

Przeciwko "Mewom" Salah funkcjonował jako typowy inside forward (zawodnik operujący od skrzydła do środka), a nie tradycyjny skrzydłowy. Efekt? Sezonowe maksimum w rankingu FotMob na poziomie 9.1 po golu i asyście. Stworzył cztery szanse, wywalczył jeden rzut karny, oddał pięć strzałów i zaliczył 11 kontaktów w polu karnym. To jest esencja Salaha. A miało to miejsce, gdy rzekomo "stracił nogi". Od powrotu z Pucharu Narodów Afryki (AFCON) zanotował cztery asysty i trzy bramki w dziesięciu występach we wszystkich rozgrywkach.

Z drugiej strony, w porażce z Wolves, miał więcej kontaktów z piłką (70), ale większość z nich miała miejsce na głębszych pozycjach. Znowu operował przy linii bocznej, jako klasyczny skrzydłowy. A to jest strefa, w której 33-letni (w kontekście źródła) zawodnik nigdy nie był tak efektywny. I nie ma szans, by nagle, wchodząc w połowę czwartej dekady życia, zamienił się w klasycznego skrzydłowego. Jest inside forwardem, a wykorzystywany w tej roli, znów staje się potężnym zagrożeniem.

Wiek z pewnością będzie go dopadał, ale ten widoczny spadek formy jest nierozerwalnie związany ze zmianą przypisanej mu roli na boisku, a nie z rzekłym końcem jego najlepszych lat.