Wrexham: od hollywoodzkiego snu do mistrzowskiej formy w Championship.

Puchar Anglii: Konfrontacja Marzeń Czyli Wrexham kontra Chelsea z Bliska

Spotkanie Wrexham z Chelsea w lipcu 2024 roku, na Levi’s Stadium w Kalifornii, gdzie przyszło im zagrać przed 30 000 fanów, było przedsmakiem tego, co miało nadejść. Wówczas była to towarzyska ciekawostka, świetnie sprzedająca się jako „drużyna Ameryki” na rynku USA. Teraz jednak, w walentynkowe popołudnie, czeka ich starcie w piątej rundzie Pucharu Anglii (FA Cup) i nie będzie to już tylko marketingowy popis. Bitwa o awans do ćwierćfinału jest jak najbardziej realna, a drużyna menedżera Phila Parkinsona już udowodniła, że potrafi eliminować wyżej notowanych rywali, deklasując Nottingham Forest i Ipswich Town.

Choć między obiema ekipami wciąż jest jedna liga różnicy – Wrexham walczy w Championship, a Chelsea to śmietanka Premier League – dynamika, jaką wypracowali Walijczycy, każe zastanowić się, czy to przepaść, czy tylko chwilowy dystans. Właściciele, znani aktorzy, z pewnością kupili ten klub, by napisać scenariusz, którego nikt się nie spodziewał. A ten scenariusz, oparty na sukcesach, szykuje się na rewelacyjny finał.

Od defensywnego pragmatyka do „rozrywkowych” Królewskich

Phil Parkinson, trener Wrexham, przez lata budował swoją reputację na twardej, defensywnej bazie, co jest absolutnie kluczowe w morderczym maratonie 46 meczów w niższych ligach angielskich. Ta ideologia przyniosła im historyczne awanse z National League do Championship, co jest osiągnięciem niesamowitym. Jednakże, aby podbić Premier League, potrzebny jest dodatkowy bieg, a ostatnie wyniki sugerują, że Wrexham go znalazło.

Od świąt Bożego Narodzenia drużyna zaczęła strzelać jak na zawołanie. Prawdopodobnie jest to efekt naturalnej adaptacji składu do wyższego poziomu rozgrywkowego i, co kluczowe, inwestycji, które w końcu zaczęły procentować. Zdobyli pięć bramek przeciwko Ipswich, trzy przeciwko Queens Park Rangers i pięć z Sheffield United. Łącznie to 29 goli w ostatnich 12 meczach ligowych. Klub Reynoldsa i McElhenneya stał się niespodziewanym rozrusznikiem Championship.

Co ciekawe, ten nagły atak geniuszu ofensywnego nie wziął się znikąd. Oczekuje się więcej od kluczowych transferów. Josh Windass zaczął notować regularniejszy wkład, a Ollie Rathbone w pozycji wysuniętego pomocnika dostarcza więcej paliwa do ostatniej tercji boiska. Co jednak najważniejsze, status rekordu transferowego klubu – Nathan Broadhead, sprowadzony za kwotę, która może wzrosnąć do 10 milionów funtów – zaczyna w pełni pokazywać swój potencjał. Po początkowych problemach z uzasadnieniem wydatków, trafienie przeciwko byłemu klubowi (Ipswich) i solidny występ w podstawowym składzie przeciwko Portsmouth pokazują, że Walijczyk może być tym brakującym elementem układanki.

Czy farsa stała się fabryką sukcesu? Stabilność ponad show

Łatwo jest podchodzić do fenomenu Wrexham z cynizmem, szczególnie biorąc pod uwagę amerykańską otoczkę medialną, z której słynie ten projekt. Jednak, jak słusznie zauważono, chociaż przez większość drogi wydali oni więcej niż ich bez wątpienia skromniejsi rywale, wydali pieniądze mądrze. Prawdziwym triumfem nie są same transfery, ale stabilność organizacyjna, którą właściciele utrzymali mimo presji i rotacji po każdym awansie.

Zatrudnienie Parkinsona, mimo że niektórzy kibice mogli oczekiwać menedżera o innym profilu, było strategicznym strzałem w dziesiątkę. Parkinsona, człowieka z niższych lig, który rozumie specyfikę angielskiego futbolu na długich dystansach, nie da się zepchnąć z postawionej na solidność filozofii.

Kiedy patrzymy na listę transferów, które miały być kluczowe, widzimy, że nie wszyscy od razu weszli na swój szczyt. Ben Sheaf, kolejny kosztowny letni nabytek, może teraz opuścić resztę sezonu z powodu kontuzji. Callum Doyle, wypożyczony z Manchesteru City, również musiał poczekać na swoją serię występów w pierwszym zespole. Ten zespół rośnie i dojrzewa w idealnym momencie. Ich obecna forma jest tak dobra, że nie zdziwi nikogo, jeśli Wrexham przesunie się wyżej w tabeli Championship, grożąc Millwall, Hull City i temu samemu Ipswich.

Parkinson twierdzi, że Wrexham po prostu „cieszą się jazdą”, ale im dłużej wygrywają, tym większe staną się ambicje awansu. Gwiazda Hollywood i komik, którzy stali się właścicielami, wprowadzili do klubu element rozrywkowy, który na boisku przejawia się teraz w najbardziej efektywny sposób. Gdy ta maszyna napędzana marketingiem i solidnymi fundamentami dalej wygrywa, pytanie brzmi: kto postawiłby teraz, że to nie Wrexham zobaczymy w Premier League w przyszłym sezonie?