Międzynarodowe turnieje piłkarskie to zawsze kuźnia talentów, miejsce, gdzie jeden, nieznany wcześniej zawodnik, potrafi w ciągu kilku tygodni zdefiniować swoją przyszłość. Pamiętacie Jamesa Rodrígueza podczas mundialu w 2014 roku? Szukamy kogoś podobnego na tegorocznym Pucharze Narodów Afryki i ten ktoś może być wcale nie taki trudny do znalezienia.
Yan Diomande: nowy diament Wybrzeża Kości Słoniowej i koszmar obrońców
Tegoroczny PNA obfituje w przebłyski geniuszu, ale żaden zawodnik nie wydaje się tak kompletny jak Yan Diomande z Wybrzeża Kości Słoniowej. To 19-letni skrzydłowy, który obecnie rozkręca się w RB Lipsk po letnim przejściu z hiszpańskiego Leganés. Szczerze mówiąc, niemiecki klub nie nacieszy się nim zbyt długo, jeśli utrzyma obecną formę. W świecie, gdzie skrzydłowi często ograniczają się do bezpiecznych podań lub chaotycznych dośrodkowań w trybuny (spokojnie, nie jesteśmy starą gwardią narzekającą na „lepsze czasy”), Diomande jest anomalią. Jest graczem, który ryzykuje, wciągając nas w ekscytujący spektakl. Nie oczekujmy produktu gotowego, ale delektujmy się tym dzikim, młodzieńczym potencjałem, który może przegnać zimowe bluesy.
Czy w Bundeslize jest miejsce na prawdziwego dryblera? Statystyki mówią same za siebie
Wystarczy włączyć mecz z jego udziałem na pięć minut, by dostrzec, że drybling to jego absolutna supermoc. Jest niebywale obunożny – atrybut, o którym będziemy słyszeć podczas kolejnych okien transferowych. W zaledwie 14 występach w Bundeslidze Diomande zanotował 42 udane rajdy, utrzymując niesamowitą skuteczność na poziomie 58,3%.
Dla kontekstu, to więcej niż Luis Díaz (23) czy Michael Olise (30), powszechnie uważani za czołowych skrzydłowych ligi niemieckiej. Oczywiste jest, że Bayern Monachium ma tendencję do dominacji w posiadaniu piłki, co naturalnie wpływa na statystyki dryblerów grających w defensywie, ale liczby Diomande’a są po prostu oszałamiające. Połączenie szalonej szybkości, niesamowitej równowagi i zaskakującej siły czyni go prawdziwym utrapieniem dla bocznych obrońców.
Diomande nie jest pozbawiony wad; ma jeszcze wiele do udowodnienia, ale sześć goli z zaledwie 13 strzałów celnych oraz wykreowanie czternastu okazji bramkowych w lidze to solidny fundament. Imponujące są również jego dwa trafienia w czterech występach dla reprezentacji narodowej. Pod względem czysto taktycznym, gdy jego drużyna nie ma piłki, działa solidnie i bez fajerwerków, pilnując swoich przeciwników i pressując na przyzwoitym poziomie – w tym sezonie sześciokrotnie odzyskał posiadanie w tercji ataku rywala w Bundeslidze.
Kwestia transferu: czy jego styl sprawdzi się w angielskim „low-blocku”?
Nie da się ukryć, że przenosiny do Premier League w najbliższej przyszłości to tylko kwestia czasu. Pojawi się jednak fundamentalne pytanie: czy jego bezpośredni, pędzący styl gry odnajdzie się przeciwko zespołom stosującym głębokie bloki defensywne?
Jego bezpośredniość jest ogromnym atutem w kontratakach, a Lipsk prowadzony przez Ole Wernera nie jest klubem, który obsesyjnie dąży do dominacji w posiadaniu piłki. Gdyby jednak Diomande przeniósł się do Liverpoolu, Manchesteru City czy nawet Chelsea, pojawiłby się problem. Obecnie nie jest mistrzem w kreowaniu tych przełomowych, linii rozbijających podań, które są niezbędne do rozszyfrowywania drużyn zamykających się w obronie.
Ostatnio ten młody talent zapisał się w historii, stając się drugim najmłodszym strzelcem hat-tricka w dziejach Bundesligi, deklasując Eintracht Frankfurt w wygranym przez Lipsk meczu 6:0. Jedynie Walter Bechtold z 1965 roku ma lepszy rekord (dla tych, którzy pamiętają). Dziwne, ale prawdziwe: Diomande strzelił te bramki w masce po tym, jak doznał złamania kości nosa w meczu z Werderem Brema. Mógłby równie dobrze założyć pelerynę w starciu z Frankfurtem, tak dobry był.
Trzeci gol, który przypieczętował wynik na 6:0, daje najlepszy obraz jego stylu. Perfekcyjnie wymierzony bieg, przyjęcie podania od Nicolasa Seiwald’a, ogranie bramkarza i umieszczenie piłki w pustej siatce. Pierwszą bramkę zdobył w 47. minucie, wykazując się czujnością, gdy Antonio Nusa padał w polu karnym, protestując o jedenastkę – Diomande wykorzystał zamieszanie i huknął nie do obrony, podwyższając na 3:0. Druga bramka przyszła stosunkowo szybko po tym, jak Christoph Baumgartner podał mu piłkę przed polem karnym, a obrońcy Frankfurtu dali mu zaskakująco dużo czasu na wybranie miejsca.
Droga do sławy: od Stanów Zjednoczonych do afrykańskiej potęgi
W kadrze narodowej jego awans był błyskawiczny. Przed debiutem dla Wybrzeża Kości Słoniowej był postacią stosunkowo nieznaną we własnym kraju, gdyż jako dziecko przeniósł się do USA, gdzie rozwijał się w DME Academy, zanim jako profesjonalista trafił do Europy.
Zdobył bramkę w debiucie, umieszczając piąte trafienie w pogromie 7:0 z Seszelami, a następnie trafił też w kolejnym meczu – wygranym 3:0 z Kenią, który przypieczętował awans Słoni na Mistrzostwa Świata w 2026 roku . Sam zawodnik skomentował ten swój fenomenalny start:
„Słyszenie tego wszystkiego jest po prostu szalone. Ale z drugiej strony, to szczerze nie jest przypadek. To wszystko jest wynikiem ciężkiej pracy zespołu. Jestem niezwykle szczęśliwy i bardzo dumny. Gra dla reprezentacji była moim największym marzeniem. Teraz jestem jednym z tych graczy w moim kraju, którym się udało. Tak jak mój idol, Yaya Touré. To jest dobre uczucie”.
Obecni obrońcy tytułu, Wybrzeże Kości Słoniowej, są jednymi z faworytów do ponownego sięgnięcia po trofeum, choć Maroko, Egipt, Senegal, a być może i Nigeria (jeśli zdołają poukładać sprawy organizacyjne) będą mieli coś do powiedzenia. Nie ma wątpliwości, że Diomande ma umiejętności, by stać się kluczowym czynnikiem decydującym dla swojego kraju na jednym z największych piłkarskich parkietów – to jego pierwszy wielki turniej na arenie międzynarodowej.
