Arsenal zbliża się do korony Premier League po deklasacji Fulham.

Golowa przewaga: Jak Arsenal uderzył w Manchester City?

W tej tytanicznej batalii o mistrzostwo, gdzie różnice punktowe potrafią być iluzoryczne, liczy się absolutnie każdy aspekt. Zespół Mikela Artety, mimo że rozegrał już o dwa spotkania więcej niż Manchester City pod wodzą Pepa Guardioli, wypracował sobie sześć punktów przewagi. Jednak to, co naprawdę uderza w rywali, to bilans bramkowy. W kontekście potencjalnego rozstrzygnięcia w postaci remisu punktowego, różnica bramek staje się niemalże drugim zestawem punktów.

Obecnie Arsenal ma imponujący bilans +41, co daje im cztery bramki przewagi nad The Citizens. Jak zauważa Sports Mole, nawet jeśli City wygra swoje zaległe mecze, by wyrównać stan posiadania, ich konieczność strzelania w ogromnych rozmiarach, by prześcignąć Kanonierów, stawia ich pod gigantyczną presją. Nadchodzący wyjazd na Goodison Park przeciwko Evertonowi staje się więc dla City sprawdzianem nerwów, bo każda stracona bramka lub nieskuteczność może narazić ich na utratę przewagi, którą Arsenal tak solidnie zbudował.

W kontekście nadchodzących spotkań, które dla Arsenalu wydają się być zarządzalne, ta przewaga bramkowa może okazać się decydującym argumentem. Mówimy o marginesie, który zdefiniuje, czy ten sezon przejdzie do historii jako sukces, czy kolejna lekcja pokory dla drużyny z Emirates.

Prawdziwe testy: Czy West Ham może pokrzyżować szyki Artety?

Sezon ligowy, który ma się zakończyć 24 maja, wymaga od Artety chirurgicznej precyzji w zarządzaniu kadrą i formą. O ile wygrana z Fulham była krokiem milowym, lista pozostałych rywali wciąż zawiera pułapki. Sports Mole słusznie wskazuje, że Fulham było uznawane za jedno z trudniejszych wyzwań, ale najbliższy, niebezpieczny teren czeka Arsenal 10 maja na wyjeździe przeciwko West Ham United.

Młoty, walczące o utrzymanie, będą zmotywowane do bólu. Dodatkowym smaczkiem jest fakt, że menedżer West Hamu, Nuno Espírito Santo, ma zaskakująco niekorzystny bilans dla Kanonierów. Przeglądając jego dotychczasowe starcia przeciwko Arsenalowi: na 11 rozegranych meczów, odniósł zaledwie 3 zwycięstwa, a zanotował 4 porażki. To statystyka, która z pewnością nie uspokoi kibiców The Gunners.

Jeżeli jednak Arsenal zdoła przejść ten test, reszta rozpiski wygląda zachęcająco. 17 maja czeka ich mecz u siebie z zdegradowanym już Burnley – to powinno być formalnością. Ostatni ligowy pojedynek, 24 maja przeciwko Crystal Palace na wyjeździe, z pozoru wydaje się ryzykowny, jednak Palace będą najprawdopodobniej już myślami przy finale Ligi Konferencji Europy, który odbędzie się 27 maja. Trener Oliver Glasner niemal na pewno oszczędzi kluczowych zawodników, co ułatwi Arce zadanie zdobycia kompletu punktów.

Czy Mikel Arteta w końcu zrzuca „łatkę” drużyny, która marnuje szanse?

Krytyka pod adresem Artety często koncentrowała się na psychicznym aspekcie gry, sugerując, że jego zespół załamuje się pod ciężarem presji, gdy gra toczy się o najwyższe cele. Jednak w meczu z Fulham zobaczyliśmy zupełnie inne oblicze. Mikel Arteta zasługuje na uznanie, ponieważ jego taktyczne ustawienie, choć na pierwszy rzut oka odważne, okazało się strzałem w dziesiątkę. Włączenie Mylesa Lewis-Skelly do środka pola oraz wykorzystanie Eberechiego Eze na pozycji numer 10, biorąc pod uwagę nadchodzący rewanż Ligi Mistrzów z Atletico Madryt, świadczy o elastyczności trenera i jego gotowości do podejmowania kalkulowanego ryzyka.

Wynik do przerwy (3:0) to być może najbardziej dominująca pierwsza połowa Kanonierów w ostatnich tygodniach i stanowi ona swoisty plan działania na resztę kampanii. Największym wyzwaniem dla Artety będzie teraz utrzymanie balansu między rotacją a koniecznością wystawiania sprawdzonych liderów, takich jak Martin Ødegaard. Po sobotnim pokazie siły, kibice mają prawo domagać się powtórki dynamiki i odwagi w posiadaniu piłki.

Jeśli Arsenal utrzyma ten poziom intensywności i mentalnej twardości, zwłaszcza w obliczu historycznych zarzutów o „bottling” (marnowanie przewagi), to fani mają realne podstawy, by wierzyć, że po sześciu latach posuchy znów wzniosą trofeum za mistrzostwo Anglii. Tego typu zwycięstwa, szczególnie gdy są tak przekonujące, budują ducha walki, który jest niezbędny na finiszu wyścigu.