Carrick poprowadzi United do przełamania fatalnej passy z Tottenhamem?

Czy Michael Carrick to katalizator, który odczaruje Old Trafford przeciwko Spurs?

Manchester United zdaje się łapać wiatr w żagle pod wodzą Michaela Carricka. Ostatnie zwycięstwo nad Fulham, przypieczętowane w doliczonym czasie gry przez Benjamina Šeško, to po prostu piękny dodatek do ogólnej odnowy. Od momentu przejęcia sterów przez Anglika, Czerwone Diabły meldują się mocno w czołowej czwórce. Co więcej, ekipa ta ma obecnie najdłuższą serię meczów bez porażki w Premier League – siedem spotkań (4 wygrane, 3 remisy) – i pozostaje jedyną niepokonaną drużyną w lidze w bieżącym roku kalendarzowym.

Jednakże, jakkolwiek imponująca jest ta seria, na horyzoncie majaczy gigantyczne wyzwanie. Statystyki United przeciwko Tottenhamowi Hotspur, klubowi, w którym Carrick sam zapisał piękne karty, są ostatnio ponure. To jest moment prawdy dla tymczasowego menedżera: czy uda mu się wreszcie zakończyć tę czteroletnią posuchę w starciach z Kogutami?

Tymczasem druga strona barykady, Tottenham, po iskierce nadziei, jaką dał im emocjonujący powrót do gry z Manchesterem City (inspirowany przez Dominica Solanke), wciąż błąka się po środku tabeli. Thomas Frank i jego projekt zajmują 14. miejsce, co sugeruje, że są bliżej strefy spadkowej niż do wymarzonej Ligi Mistrzów. Mimo że ich forma europejska wciąż jest na akceptowalnym poziomie, Koguty przeżywają kryzys ligowy: sześć meczów Premier League bez zwycięstwa (4 remisy, 2 porażki) i zero wygranych w 2026 roku.

Luty nie będzie dla nich łatwy pod względem terminarza, ale historia ostatnich bezpośrednich starć daje im pewien komfort. Wszelkie rozgrywki, ostatnia porażka Tottenhamu z United miała miejsce w 2022 roku – to spora karta przetargowa dla gości, którym w Manchesterze często udawało się wywalczyć korzystny rezultat.

Gwiazdy w centrum uwagi: Kto pociągnie za sznurki w kluczowym starciu?

Na Old Trafford oczy będą skierowane na Kobbiego Mainoo. Ten młody Anglik rozgrywa mecze, które są niczym późny sprint po mundialowe powołanie. Jego ostatnie występy wyraźnie udowadniają, że Ruben Amorim mylił się, ignorując jego talent. Mainoo zagrał pełne 90 minut we wszystkich trzech ostatnich meczach pod wodzą Carricka, notując średnią ocenę FotMob na poziomie 7.2. Co imponujące, biorąc pod uwagę, że rozegrał znacząco mniej minut niż koledzy z pola, to on jest najlepszym pomocnikiem United pod względem kluczowych statystyk: celność podań (87.8%) i udane długie piłki (73.3%), wyprzedzając w tej klasyfikacji nawet Manuela Ugarte, Casemiro czy Bruno Fernandesa.

Z kolei w drużynie Thomasa Franka sytuacja kadrowa w ofensywie jest dramatyczna. James Maddison i Dejan Kulusevski, dwaj kluczowi kreatywni gracze, są kontuzjowani i nie zagrali jeszcze w tym sezonie. To zrzuca ogromną presję na plecy Xaviego Simonsa. Młody Holender, wychowanek Barcelony, zdaje się jednak odpowiadać na wyzwanie. Jego forma w 2026 roku jest rosnąca, a średnia ocena 7.5 we wszystkich rozgrywkach w tym roku kalendarzowym to mocny sygnał. Simons jest liderem Spurs pod względem wykreowanych „dużych szans” (5), ma najlepszy wskaźnik xA na 90 minut (0.21) i – co ciekawe – najwięcej odbiorów piłki w ostatniej tercji boiska na 90 minut (1.2), co czyni go prawdziwie wielowymiarową siłą napędową ataku Kogutów.

Kwestie kadrowe: Czy obrona gospodarzy wytrzyma napór?

Po stronie Manchesteru United wciąż widoczne są pewne znaki zapytania. Mason Mount opuścił ostatni mecz z powodu drobnego urazu i jego występ wciąż stoi pod znakiem zapytania, choć Matthijsa de Ligta oraz Patricka Dorgu można już zaklasyfikować jako pewnych absencji.

Natomiast Tottenham ma poważniejsze problemy – aż dziewięciu pierwszaskładnikowych graczy jest wyłączonych z gry z powodu kontuzji. Mamy jednak dobre wieści dla kibiców Spurs: powrót Cristiana Romero, Mickiego van de Vena i Djed Spence’a może stanowić potężne wzmocnienie defensywy, która w ostatnim czasie nie zachwycała.

Prognoza: Gol za golem, ale kto zgarnie punkty?

Gospodarze, pod wodzą Carricka, prezentują ofensywną fantazję, strzelając średnio 2.6 gola na mecz. Co więcej, już teraz zrównali się liczbą zdobytych bramek (44) z całym dorobkiem z zeszłego sezonu. Mając w składzie Mathusa Cunhę i resztę, trudno jest sobie wyobrazić, że obrona Tottenhamu – mimo potencjalnego wzmocnienia w postaci powracających obrońców – zdoła utrzymać czyste konto.

Chociaż cztery zwycięstwa Spurs nad United w zeszłym sezonie z pewnością dodadzą im pewności siebie, aby walczyć o pozytywny rezultat na trawie Old Trafford, cała atmosfera, dynamika i bieżąca forma wskazują na jedno. Przewiduję, że Manchester United kontynuować będzie swoją dobrą passę i zanotuje kolejne, kluczowe zwycięstwo na własnym stadionie.