Fran Kirby i Brighton: Wembley jako punkt zwrotny dla rozwijającego się projektu

Wembley: powrót legendy i emocje debiutantek

Dla większości zawodniczek Brighton, niedzielny finał z Manchesterem City będzie spełnieniem marzeń i zupełnie nowym, elektryzującym doświadczeniem. Dla 32-letniej Fran Kirby to jednak powrót na dobrze znany grunt, choć tym razem gra w barwach, które dopiero aspirują do miana gigantów. Po wycofaniu się z reprezentacji narodowej, Kirby szczerze przyznawała, że nie spodziewała się, iż jeszcze raz zazna atmosfery gry na Wembley. „Czułam, że nie będę miała szansy ponownie zagrać na Wembley,” refleksyjnie wspomina gwiazda. Te chwile, gdy po finale wznosiła ręce do kibiców, były dla niej momentami głębokiej satysfakcji i przypomnieniem: „Upewnij się, że wszystko to chłoniesz”.

Kirby, która ma na koncie już pięć tytułów Pucharu Anglii z Chelsea oraz europejskie trofeum zdobyte na tej samej murawie, podkreśla unikalny charakter tego konkretnego finału. Tym razem jest motorem napędowym projektu w Brighton, klubu, który nieustannie dąży do podniesienia standardów. „Finał Pucharu Anglii to jeden z najlepszych dni w życiu. Miałam szczęście przeżyć go parę razy,” mówi. Teraz jej misją jest przekazanie tej wiedzy młodszym koleżankom. „Dla tych dziewczyn – a pamiętajmy, że jesteśmy wciąż dość niedoświadczoną grupą – to będzie coś wyjątkowego. Można o tym opowiadać, ale bycie tam osobiście, to jest właśnie esencja.” Rywalizacja na tak wysokim szczeblu generuje stres, ale Kirby widzi w nim pozytywny sygnał. „Trochę nerwów jest dobre, bo to pokazuje, jak bardzo zależy ci na wyniku. Podzielę się tym, co muszę, ale chcę, żeby przeżyły to na własnej skórze, by miały własne emocje.”

Filozofia inwestycji: Kirby wymaga od Brighton maksimum

Ambicje Brighton nie są jedynie pustymi deklaracjami. Klub zainwestował solidnie w infrastrukturę, otwierając w 2021 roku nowoczesne centrum treningowe dla drużyny kobiet, a ostatnio ogłaszając plany budowy pierwszego w Europie stadionu dedykowanego wyłącznie futbolowi kobiecemu. Ta wizja rezonuje z mentalnością Kirby. Mimo 32 lat na karku, pozostaje ona absolutnym sercem ataku pod wodzą trenera Dario Vidošicia; kluczowym katalizatorem akcji ofensywnych.

Sama zawodniczka nie ukrywa, że jej wybór podyktowany był chęcią gry w środowisku, które poważnie traktuje rozwój kobiecej piłki. „Najbardziej dumna jestem z tego, że dołączyłam do zespołu, który naprawdę chce pchać kobiecy futbol do przodu,” stwierdza twardo. Kirby nie jest typem zawodniczki, która będzie szeptać pochwały, gdy brakuje konkretów. „Zawsze powtarzałam, że chcę grać dla klubów, które inwestują. Będę ich popędzać, pewnie są już zmęczeni moimi rozmowami, bo jestem bardzo wymagająca.” Wskazuje na głębokie zaangażowanie właściciela: „Miałam niezliczone rozmowy z właścicielem i on naprawdę chce to pociągnąć. Chce, aby Brighton stało się domem dla futbolu kobiecego poprzez styl gry i to, co dajemy drużynie.” Warto jednak zachować zdrowy rozsądek, jak sama zauważa: „To nie wydarzy się z dnia na dzień. Wiele elementów wciąż musi zostać dopracowanych.” To twarde stawianie sprawy: jeśli nie idzie się na całość, nie ma co liczyć na jej poparcie.

Kontuzje, straty i tytan w defensywie rywala

Ten sezon udowodnił, że droga Brighton nie jest usłana różami. Siódme miejsce w tabeli Women's Super League, choć stabilne, mogło być lepsze, biorąc pod uwagę okoliczności. Prawdziwym ciosem była kontuzja Michelle Agyemang, która wyłączyła ich z gry czołową dziewiątkę od października. To wymusiło taktyczne roszady, a Kirby często musiała wcielać się w rolę „fałszywej dziewiątki”. „Numer dziewięć to rola, do której nie każdy może się po prostu dostosować,” tłumaczy. „Madison [Haley] radziła sobie naprawdę dobrze. Czasem grałam jako fałszywa dziewiątka. Kiko [Seike] też tam była. Myślę, że chodzi o dostosowanie się do przeciwnika, do jego mocnych stron i przekształcenie jego słabości w naszą siłę.”

Poza boiskiem, drużyna musiała zmierzyć się z osobistą tragedią – śmiercią Rado Vidošicia, ojca trenera Dario Vidošicia i Szefa Treningu Kobiet i Dziewcząt w styczniu. Wstrząsające wydarzenie zmusiło szkoleniowca do powrotu do Australii i wzięcia urlopu, co bez wątpienia miało wpływ na stabilność zespołu.

W finale przed nimi stoi Manchester City, rozpędzony po zdobyciu swojego pierwszego mistrzostwa ligowego od dekady. Jednak Brighton ma w głowie ostatni rezultat ligowy, gdzie udało im się pokonać drużynę Andrei Jeglertza zaledwie miesiąc temu. Kirby jest jednak realistką ekstremalną. „Prawdopodobnie powinniśmy przegrywać 4:0 w tamtym meczu w pewnym momencie, więc nie jesteśmy naiwni, myśląc, że wszystko było idealne,” przyznaje. Ten ligowy sukces dał jednak impuls: „Naprawdę pokazaliśmy więcej siebie w drugiej połowie i to da nam pewność siebie. Z drugiej strony, jest mnóstwo rozmów o tym, jak nie możemy tak zacząć tego finału. To jest bardziej jak surowe ostrzeżenie... bo znamy jakość ich zawodniczek i ich potencjał.” Klucz do sukcesu? „Musimy utrzymać się w grze tak długo, jak to możliwe na początku, a potem wejść w nasz rytm. Wiemy, że będą momenty, w których będziemy musieli cierpieć, bo oni są klasową drużyną.”

Skok milowy dla Brighton

Zwycięstwo w Pucharze Anglii będzie miało potężne znaczenie dla całego projektu Brighton. „Miałoby to ogromny wpływ,” podkreśla Kirby. „Klub już idzie we właściwym kierunku, jeśli chodzi o rozwój drużyny kobiecej… Myślę, że byłby to gigantyczny krok milowy.”

Niezależnie od wyniku, niedziela zapisze się złotymi zgłoskami w historii kobiecej drużyny. Dla Kirby, ikony Wembley, ten mecz to ostateczny dowód, że wciąż ma do odegrania kluczową rolę i kolejną szansę, by powiększyć swoją już i tak imponującą kolekcję szóstego medalu zwycięzcy.