Francesco Pio Esposito: młoda nadzieja włoskiego futbolu na miarę legend.

Dziedzictwo i presja: Kim jest Francesco Pio Esposito?

Spadek po włoskich ikonach ataku był brutalny, ale wygląda na to, że era posuchy dobiega końca. Francesco Pio Esposito, często nazywany po prostu Pio, wydaje się być odpowiedzią, której calcio desperacko potrzebuje. Co ciekawe, nie jest on pierwszym piłkarzem w rodzinie. Pochodzi z piłkarskiego rodu – jego ojciec grał jako środkowy obrońca aż do trzeciego szczebla rozgrywkowego, by później zająć się coachingiem. Starsi bracia, Salvatore i Sebastiano, również kopią piłkę, występując kolejno w Sampdorii i Cagliari (na wypożyczeniu). Chociaż bracia nie osiągnęli jeszcze poziomu najmłodszego, w rodzinie panuje atmosfera wsparcia, co jest kluczowe w świecie, gdzie rywalizacja, nawet braterska, jest nieunikniona.

Jak wspominał Salvatore:

„Dorastaliśmy w miejscu, gdzie było tylko boisko do piłki nożnej. Było mnóstwo innych dobrych dzieciaków, ale mieliśmy szczęście, że mieliśmy wsparcie rodziny i pragnienie dotarcia tam, gdzie chcieliśmy. Rywalizacja była duża, także między nami.”

Wszyscy trzej bracia w 2014 roku trafili do młodzieżowej akademii Interu. O ile Salvatore szybko odszedł do SPAL, a Sebastiano wciąż jest związany kontraktem z Interem i debiutował w wieku zaledwie 16 lat w Lidze Europy, o tyle to Pio wzbudza największe emocje. Po przedłużeniu kontraktu w 2023 roku, trafił na dwuletnie wypożyczenie do Spezii. Pierwszy sezon był niepowodzeniem – zaledwie trzy bramki w 39 meczach. Jednak sezon 2024/25 to już inna bajka: Pio zakończył go z 19 bramkami w Serie B, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji strzelców. Inter, zamiast wysyłać go znowu na wypożyczenie, postanowił zatrzymać go w Mediolanie, a on, jak widać, od razu chwycił szansę obiema rękami.

Archetypiczny numer dziewięć: Fizyczność, charakter i opinie ekspertów

Esposito to wizualne ucieleśnienie tego, co wyobrażamy sobie jako klasycznego włoskiego napastnika. Ma 193 centymetry wzrostu (6'2"), przejawia ogromną pasję i, nie da się ukryć, ma świetną fryzurę – z pewnością nie wyglądałby źle w składzie Mistrzów Świata z 2006 roku.

Jego największym atutem wydaje się jednak odporność psychiczna. Pio nie daje się onieśmielić. Jest typem throwback striker, niezwykle fizycznym i nie bojącym się konfrontacji z obrońcami starszymi o dekadę w lidze słynącej z pragmatyzmu. Cristian Chivu, trener młodzieży Interu, nie szczędził mu pochwał po wygranej 2:0 z Cagliari:

„Muszę przyznać, że zaskakuje mnie, jak dobrze sobie radzi, ponieważ gra dla drużyny, wie, co robić, nie boi się niczego i zawsze zachowuje zimną krew w obliczu bramki. Pomimo młodego wieku dobrze radzi sobie z presją. Potrafi walczyć fizycznie na boisku i ciężko pracuje dla zespołu. Jestem bardzo zadowolony z tego, jak się rozwija.”

Tę nieustraszoność widać było w Wenecji, podczas porażki Interu 3:1 z Bodø/Glimt w 1/8 Ligi Mistrzów. Gdy inni zawodnicy tracili rezon, Esposito, który zdobył jedyną bramkę dla Interu, zachował spokój i walczył do końca. Ostatnio otworzył wynik w pierwszej minucie meczu z Fiorentiną (1:1), a jego szanse na zwycięstwo zniweczyła w ostatnich sekundach fantastyczna interwencja Davida de Gei.

Statystyki potwierdzają jego waleczność: Esposito wygrał 85 pojedynków z 49,7% skutecznością. Jest imponujący w powietrzu, notując 35 wygranych pojedynków powietrznych przy 50% skuteczności. Co więcej, w tym sezonie Serie A dziewięciokrotnie odzyskiwał posiadanie piłki w ostatniej tercji boiska.

Konkurencja i ciężar nadziei Azzurrich

Naturalnie, taki talent nie uszedł uwadze czołowym europejskim markom. Włoska piłka, odzwyczajona od posiadania gwiazd, znowu musi bronić swoich perełek. Esposito jest intensywnie łączony z Premier League – rzekomo zainteresowane są Manchester United i Arsenal, a Chelsea również krąży w pobliżu.

Jednak tu i teraz, Pio błyszczy na arenie międzynarodowej. Od debiutu we wrześniu zeszłego roku, zanotował trzy bramki w pięciu występach dla reprezentacji Włoch, powołany przez Gennaro Gattuso. Zaczynał od jednej pełnej gry w porażce 4:1 z Norwegią, gdzie strzelił bramkę otwierającą wynik.

Problem polega na tym, że Włosi, grający notorycznie systemem z trójką obrońców, mają swoje sprawdzone opcje. Esposito grał obok Mateo Reteguiego w meczu z Norwegią i przewiduje się, że w barażach o wejście na Mistrzostwa Świata przeciwko Irlandii Północnej usiądzie na ławce na rzecz Moise’a Keana. Słowa legendy, Luki Toniego, który miał profil zbliżony do Pio, wybrzmiały mocno po niedzielnym meczu, gdy napastnik powiedział, że pochwały od Toniego „znaczą podwójnie”. Odnosząc się do pechowego strzału w słupek, dodał: „Jeśli dzisiaj to nie wpadło, miejmy nadzieję, że czeka na czwartek”.

Taki napastnik, który radzi sobie z presją jak nikt od lat, to gigantyczny atut dla kraju, który nie potrafił strzelić gola w dwóch poprzednich meczach kwalifikacyjnych do Mistrzostw Świata, co ostatecznie kosztowało ich udział w turnieju. Czterokrotni wicemistrzowie nie awansowali na największe piłkarskie wydarzenie od Brazylii 2014, a perspektywa pominięcia trzeciego z rzędu mundialu jest dla Włoch nie do pomyślenia.

Gattuso rozumie tę delikatną równowagę – należy docenić talent, ale nie przygnieść nim młodego zawodnika. Jak stwierdził szkoleniowiec:

„Główną zaletą Pio jest pokora. Posunę się nawet do tego, że powiem, iż dla kogoś takiego jak on trudno jest zbytnio uwierzyć we własne możliwości lub mieć negatywne nastawienie. Sposób, w jaki myśli, trenuje i działa, sprawia, że wydaje się 30-latkiem: jak wszyscy, będzie miał swoje gorsze momenty, ale pracuje, milczy, napiera i chce się poprawiać.”

Dla Włoch, po długim okresie posuchy, przyszłość w ataku wydaje się wreszcie jasna.