Richarlison: Od utraconej gwiazdy do ostatniej nadziei Tottenhamu.

Fabryka Chaosu: Zawirowania w szatni Spurs i bogactwo opcji na "dziewiątkę"

Transfer Richarlisona do Tottenhamu w 2022 roku zbiegł się z sinusoidą zmian na ławce trenerskiej. Niespotykane tempo rotacji – aż pięciu szkoleniowców w tak krótkim czasie, wliczając w to efemeryczny i, bądźmy szczerzy, fatalny okres z Cristianem Stellinim – to jaskrawy dowód na chroniczny brak spójności w kierownictwie klubu, obejmujący także dyrekcję sportową i zarząd. Taka niestabilność nieuchronnie prowadzi do "mętnej strategii transferowej".

Efekt tej strategii obserwujemy obecnie: w klubie zgromadziło się dziesięciu seniorów zdolnych grać na pozycjach bliskich Richarlisonowi. Co więcej, aż czterech z nich to nominalni środkowi napastnicy: sam Richarlison (który nosi numer „dziewięć”), kosztujący 55 milionów funtów Dominic Solanke, Mathys Tel za 35 milionów, a do tego wypożyczony Randal Kolo Muani, za którego PSG zapłaciło swego czasu równowartość około 70 milionów funtów.

I tu dochodzimy do sedna: w tym tłoku, w tym natłoku opcji i milionowych inwestycji, niespodziewanie to Richarlison – zawodnik, którego transfer wzbudzał mieszane uczucia – wyłania się jako podstawowa „dziewiątka”. Co więcej, "Pombo" w ostatnim czasie naprawdę „robi robotę”, pomagając Spurs utrzymać się w walce o najwyższe cele.

Kariera niczym wahadło: Między błyskiem geniuszu a ligowym posuchą

Analizując międzynarodową karierę Richarlisona przez pryzmat suchych statystyk, można być pod wrażeniem: 20 goli w 54 występach dla Brazylii, w tym dziesięć bramek w jednym roku kalendarzowym. Gol na Mundialu 2022, złoto olimpijskie, triumf w Copa América 2019. Na pierwszy rzut oka panorama wygląda imponująco. Jednak ta historia jest niepełna. Otóż kiedy Brazylia miała trudności ze znalezieniem solidnych opcji wspierających niezmiennego Neymara, Richarlison był tam i strzelał. Problem? Od tamtego dziesięciobramkowego roku nie strzelił w reprezentacji ani jednego gola.

W klubie sytuacja wyglądała podobnie – młodzieńczy tytuł w kraju i skromne cztery bramki w pierwszym pełnym sezonie seniorskim. Potem nastała pustka, przerwane jedynie pojedynczym golem w pucharowej drodze do triumfu w Lidze Europy z Evertonem i łącznym wynikiem zaledwie pięciu bramek ligowych w całym poprzednim sezonie w barwach Spurs.

Dla napastnika o takim statusie i cenie, fakt, że w ciągu ostatnich pięciu lat tylko dwukrotnie przekroczył próg dziesięciu goli w lidze, a w debiutanckim sezonie Premier League z Tottenhamem zdobył raptem jedno trafienie, był ciągłym obciążeniem. Aż do teraz: siedem bramek w jedenastu meczach jako starter, plus trzy asysty. Dziesięć bezpośrednich udziałów w golach w połowie sezonu stawia go na siódmym miejscu w lidze, przy zaledwie 4,6 oczekiwanych bramkach (xG+xA). Pytanie brzmi: czy to chwilowa euforia, czy wreszcie trwałe nadejście formy zdolnej pociągnąć Spurs w górę?

Czy ta forma to anomalia, czy nowy standard? Wytrzymałość jest kluczem

Problemy Richarlisona nie ograniczały się wyłącznie do nieregularności w zdobywaniu bramek. Przez ostatnie dwa lata trapiły go nawracające problemy zdrowotne. Dlatego tak kluczowy jest ten obecny ciąg występów w pierwszym składzie – sześć z ostatnich ośmiu meczów ligowych od pierwszej minuty. To moment nie tylko dla jego statystyk, ale przede wszystkim dla jego pewności siebie, rytmu i, co najważniejsze, wiarygodności.

Co ciekawe, choć wciąż jest daleko od absolutnej elity ligi, w 1075 minutach na boisku ligowym pokazuje wszechstronność: jest w czołowej szesnastce ligi zarówno pod względem oczekiwanych goli na cel (xGOT), jak i liczby asyst. Wśród napastników Premier League wyprzedza 75% rywali pod względem kreowanych szans i 80% pod względem wygranych pojedynków. Ten agresywny aspekt jego charakteru widoczny jest także w defensywie, gdzie plasuje się wyżej niż 84% podobnych graczy w całej Europie. To ogromny atut dla zespołu walczącego o spójność.

Jednak, jak słusznie zauważa Karl Matchett, "poprawa wciąż jest wymagana w aspekcie ofensywnym, by być długoterminowym numerem dziewięć w klubie". Nigdy nie będzie bramkostrzelnym klonem Harry'ego Kane'a. Ale Spurs potrzebują facylitatora dla innych ofensywnych graczy, a nie tylko czystego finiszera – i to jest pole, gdzie Richarlison może górować nad Solanke czy Muani. Dla niego problemem była zawsze utrzymanie formy, gdy drużyna wokół niego się stabilizowała, a nie wykazywanie się charakterem w zespole gasnącym.

Być może to jest po prostu jego natura: bycie "główną rybą w stawie, który zaczyna wysychać". Zawodnik, który ma charakter, by wstać, gdy sprawy idą źle, ale sam nie jest na tyle doskonały, by determinować poziom, gdy machina działa na pełnych obrotach. Ambicje Tottenhamu na drugą połowę sezonu 2025/26 muszą być proste: wywalczyć miejsce w czołowej szóstce, awansować z trudnej grupy Ligi Mistrzów do fazy pucharowej i ustabilizować kilkunastu kluczowych graczy. Richarlison pokazał, w momentach i krótkich interwałach, że może być jednym z nich. Teraz jego zadaniem jest udowodnić to na tyle regularnie, by stać się ulubieńcem menedżera, którego po prostu nie da się posadzić na ławce rezerwowych.