Włosi uniknęli katastrofy, ale Bośnia zapowiada ogień na wagę mundialu.

Bagaż milczenia: Cień dwóch nieobecności

Dla kibiców reprezentacji Włoch, perspektywa opuszczenia mundialu po raz trzeci z rzędu to narodowa hańba, stan, który w nowoczesnej erze wydawał się niemożliwy. Trzykrotni mistrzowie świata, których nieobecność na turnieju wydaje się sportowym absurdem, noszą teraz ciężar tych ośmiu lat purgatorium. Choć atmosfera wokół drużyny prowadzonej przez Gennaro Gattuso jest gęsta od niewypowiedzianego napięcia, gol Sandro Tonalego w drugiej połowie przeciwko Irlandii Północnej pozwolił na chwilę oddechu. Po nieprzekonującym kwadransie otwarcia, strzał z krawędzi pola karnego dał Azzurrim kontrolę, której wcześniej brakowało.

Jednak ta ulga, jakkolwiek potrzebna, jest krótkotrwała. Przed nimi czeka kluczowa konfrontacja we wtorek z Bośnią i Hercegowiną. „Smoki” udowodniły swój charakter, popisując się imponującym powrotem przeciwko Walii, doprowadzając do remisu na cztery minuty przed końcem dzięki trafieniu Edina Džeko, by ostatecznie wygrać rywalizację w rzutach karnych. Ta batalia zapowiada się na prawdziwą wojnę nerwów.

Włosi, obserwując radosne świętowanie Bośniaków po ich zwycięstwie nad Walią, najwyraźniej odebrali to jako osobistą zniewagę. Nagranie, na którym widać Włochów reagujących na triumf Bośni, stało się viralem, podsycając atmosferę tego meczu. Jeśli istnieje jakikolwiek obraz, który można powiesić w szatni przeciwnika, to właśnie on – idealne paliwo dla nadchodzącego starcia. Gattuso zdaje się to rozumieć, choć stara się minimalizować wagę kontekstu:

„Będzie gorąca atmosfera, chociaż gdybyśmy pojechali do Cardiff, sytuacja byłaby podobna” – powiedział Gattuso przed kluczowym meczem eliminacyjnym. „W drużynie Bośni jest wielu doświadczonych graczy, Walia jest zupełnie inna. Bośnia dobrze się zamyka, polega na swoich napastnikach, więc to będzie kolejny bardzo trudny mecz, podobny do tego, który rozegraliśmy dzisiaj [przeciwko Irlandii Północnej].”

Piłkarskie zawieszenie: Czy Serie A wyhamowała talent?

Ostatnie osiem lat to nieustanna debata na temat kondycji włoskiego futbolu, debata, która wciąż nie przyniosła odpowiedzi na palące pytania. Brak awansu na kolejny mundial tylko podtrzymałby to narodowe samobiczowanie. Początkowo panowało przekonanie, że wystarczy poczekać na wyłonienie się „złotego pokolenia”. Dziś jednak widać wyraźnie, że włoski system piłkarski nie jest już tak wydajny w kreowaniu talentów jak kiedyś. Serie A, w porównaniu z innymi europejskimi ligami, wydaje się zbyt konserwatywna, jeśli chodzi o dawanie szans młodym zawodnikom na regularną grę, co ma swoje natychmiastowe konsekwencje.

Mimo to, czy obecny skład faktycznie nie jest wystarczająco dobry, by zakwalifikować się na Mistrzostwa Świata? To jest sedno problemu. Drużyna, która rozpoczęła mecz z Irlandią Północną, może nie składała się z globalnych supergwiazd, ale każdy z jedenastu graczy operuje na bardzo wysokim poziomie. Być może włoski futbol zapędził się za daleko w samokrytykę.

Przeanalizujmy siłę poszczególnych formacji. Gianluigi Donnarumma, pierwszy bramkarz Azzurrich, to bez wątpienia jeden z najlepszych golkiperów na świecie. Linię obrony współtworzą Alessandro Bastoni – być może czołowy środkowy obrońca w Serie A – oraz Riccardo Calafiori, kluczowy element Arsenalu dążącego do tytułu Premier League. To solidna podstawa.

Siła środka pola kontra deficyt zabójców

Środek pola, złożony z tria Nicolò Barella, Manuel Locatelli i Sandro Tonali, teoretycznie zapewnia doskonałą równowagę. Locatelli jest komfortowy, dyktując tempo z głębi pola, podczas gdy Barella i Tonali wnoszą nieocenioną energię i zdecydowanie w defensywie i ofensywie. To jest niezaprzeczalny atut Azzurrich.

Gdzie pojawia się realny koszt zaniedbań systemowych? W ataku. Włochy ewidentnie potrzebują bardziej regularnie strzelającego napastnika. Moise Kean i Mateo Retegui zdominowali klasyfikację strzelców Serie A w zeszłym sezonie, dając nadzieję na znalezienie nowego duetu ofensywnego. Jednak od tego czasu forma Keana spadła, a Retegui przeniósł się do Arabii Saudyjskiej. Francesco Pio Esposito, młody zawodnik Interu Mediolan, ma potencjał, by stać się krajowym numerem dziewięć na miarę historycznych legend, ale jego rozwój jest wciąż w fazie roboczej. Czy można oczekiwać, że poprowadzi linię ataku tak, jak czynili to słynni poprzednicy?

Ostatecznie, niezależnie od tego, czy Włochy posiadają skład porównywalny z epokami dawnej świetności, jasne jest jedno: muszą iść naprzód. Awans na mundial natychmiast ożywiłby włoski futbol, dając niezbędną pewność siebie programowi reprezentacyjnemu. Mistrzostwa Świata są po prostu lepsze, gdy bierze w nich udział Italia.