Zverev musi uciszyć publiczność, by powstrzymać sensacyjnego Fery'ego.

Czy Fery powtórzy wyczyn Ivaniševicia? Sensacja na horyzoncie

Arthur Fery, światowa rewelacja i numer 114 rankingu ATP, zagrał mecz ćwierćfinałowy, który zszokował ekspertów, a z pewnością doprowadził do furii tych, którzy stawiali na Flavio Coboliego. Choć wcześniej pokonał Włocha w Australii, tamten Cobolli nie miał na koncie niedawnego, głębokiego marszu do finału paryskiego Szlema. Jak relacjonowano, Fery „zdemolował” dziewiątego rozstawionego Coboliego wynikiem 6-4, 7-6[4], 6-0, a trzeci set zakończony „baglem” to efekt psychicznego złamania rywala po zaciętym tie-breaku drugiej partii.

Dzięki temu zwycięstwu, Brytyjczyk zapisał się w historii Wimbledonu, stając się jedynym dziką kartą oprócz Gorana Ivaniševicia, który dotarł do tej fazy turnieju. A skoro mowa o Chorwacie, jego legendarny triumf w 2001 roku po starcie z „dziką kartą” musi dawać 23-letniemu byłemu zawodnikowi Stanforda potężny zastrzyk nadziei. Fery, który przed tym turniejem wygrał zaledwie dwa mecze na poziomie ATP Tour, ma teraz na koncie pięć wygranych z rzędu – jest o krok od spełnienia marzeń każdego tenisisty. Oczywiście, o marzeniach na niedzielę i ewentualnym starciu z Jannikiem Sinnerem czy Novakiem Djokoviciem pomyśli później, teraz liczy się tylko jeden cel: pokonać światową trójkę, licząc na gorący doping trybun Centre Court.

Maszyna Zverev: Rekordy, ranking i chęć do Channel Slam

Dla Alexandra Zvereva, czwartkowa wygrana to nie tylko poprawienie osobistego rekordu na Wimbledonie – to kolejny wielki krok w kierunku odzyskania pozycji wicemistrza świata. Niemiec, który w tym tygodniu po raz pierwszy w karierze zameldował się w ćwierćfinale The Championships, poszedł o krok dalej, uciszając Taylora Fritza. Mimo że Amerykanin zmagał się z problemami kolanowymi, komfortowe zwycięstwo mistrza Roland Garros 6-4, 6-4, 6-2 w nieco mniej niż dwie godziny było dokładnie tym, czego potrzebało drugiemu rozstawionemu.

Ta wygrana oznacza, że Zverev, który w czerwcu dotarł do finału w Paryżu, jest teraz o jedno zwycięstwo od walki o zaszczyt posiadania „Channel Slam” – finał po finale Wielkich Szlemów rozgrywanych po obu stronach kanału La Manche. Co więcej, ten 29-letni tenisista dołączył do elitarnego grona graczy, którzy wygrali mecze na tym etapie we wszystkich czterech turniejach Wielkiego Szlema. Został drugim najstarszym zawodnikiem (29 lat, 70 dni) po Marinie Čiliću (33 lata, 237 dni), który osiągnął to osiągnięcie, stając w jednym rzędzie z takimi gigantami jak Djokovic, Čilić, Alcaraz i Sinner.

Statystyki Zvereva na tym turnieju są wręcz onieśmielające: 78 asów i 81% wygranych pierwszych serwisów. To czyni go niekwestionowanym faworytem, mimo że nigdy wcześniej nie grał tu o finał. „Jego siła i imponujące liczby przy serwisie czynią go wyraźnym faworytem”, choć wielu będzie skłonnych obstawiać seta lub dwa dla gospodarza.

Bilans bezpośredni i statystyczna przepaść

Fery i Zverev zmierzą się po raz pierwszy na kortach ATP. To kluczowa informacja, bo daje nam historyczną pustkę, którą trzeba wypełnić czystą analizą formy. Bilans Fery’ego w tym sezonie to 9 zwycięstw przy 4 porażkach. Dla Zvereva, który ma na koncie 43 wygrane i 10 porażek w 2026 roku, te liczby wyglądają niemal komicznie, choć w tenisie nie ma nic pewnego.

Co istotne, Niemiec od dwóch lat nie przegrał z tenisistą plasującym się poza pierwszą setką rankingu. Jego bilans przeciwko graczom poza Top 100, uwzględniając bieżący Szlem, to imponujące 18-0. Ta dysproporcja buduje ogromną przewagę psychologiczną i statystyczną dla Niemca, który celuje w powrót na drugie miejsce w rankingu ATP, wyprzedzając Carlosa Alcaraza jednym kolejnym zwycięstwem.

Droga do półfinału: Męka i dominacja

Analiza dotychczasowych spotkań obu panów pokazuje różne ścieżki. Fery musiał stoczyć pięciosetowe boje, aby dojść do ćwierćfinału, w tym dramatyczne, trzysetowe starcie z Dimitrovem i cztery sety walki z Bergiem. Jego zwycięstwo nad Cobolim było dominujące, to prawda, ale droga do tego etapu była wyboista.

Zverev, choć też miał swoje momenty trudniejsze, jak choćby przegrany drugi set w tie-breaku z Blockxom, generalnie wygrywał w bardziej kontrolowany sposób. W szwajcarskim stylu eliminował kolejnych rywali, a ćwierćfinał z Fritzem zakończył niemal bez zadyszki. Te statystyki, te wygrane, ten prestiż i cel, jakim jest obrona finału paryskiego, przemawiają za tym, że Zverev jest zbyt silny, by dać się ponieść emocjom Centre Court.