Amerykanin Matarazzo odmienił Real Sociedad po decyzji ignorującej sztuczną inteligencję

Jak ChatGPT prawie pogrzebał magię Anoeta: Historia Pellegrino Matarazzo

Kiedy Erik Bretos, dyrektor sportowy Realu Sociedad, zaproponował zatrudnienie Pellegrino Matarazzo, reakcja prezesa Jokin Aperribaya była… współczesna. Zapytał ChatGPT, który kategorycznie odradził ten ruch, uznając Niemca włoskiego pochodzenia za fatalne dopasowanie. Cóż, Aperribay, wbrew miliardowym poradom algorytmów, wykazał się odwagą, której często brakuje nowoczesnym decydentom, stawiając na rekomendację człowieka. Ta decyzja, podjęta pomimo ostrzeżeń AI, uratowała sezon i być może całą kadencję prezesa.

Matarazzo, wychowany w New Jersey i absolwent matematyki stosowanej z Uniwersytetu Columbia, wcale nie miał typowej ścieżki menedżerskiej. Zaczynał od niższych lig w Niemczech, ale to w Stuttgarcie pokazał swój charakter – wprowadził drużynę do Bundesligi i utrzymał ją tam przez dwa sezony. Następnie uratował Hoffenheim przed spadkiem, a wisienką na torcie był awans do Ligi Europy. Po krótkiej przerwie, w której pełnił funkcję analityka dla DAZN, wylądował w San Sebastián, gdy klub (La Real) potrzebował reanimacji.

Od pasywności do intensywnego pressingu: Nowa filozofia na Anoeta

Pod wodzą poprzednika, styl gry baskijskiej ekipy ewoluował w stronę kontroli posiadania, która jednak straciła wigor. Matarazzo natychmiast wprowadził rewolucję mentalną. Jak celnie zauważył komentator LaLiga, Alberto Edjogo-Owono:

„Mentalność La Real zmieniła się z tej, której brakowało inicjatywy, na bardzo proaktywny i intensywny zespół pod wodzą Matarazzo. Chciał wysokiego pressingu, odpowiedniego ustawienia pomocników do cyrkulacji piłki i, co najważniejsze, bycia bardzo bezpośrednim w ataku. To była wielka różnica w porównaniu do Sergio Francisco.”

Matarazzo, wdrażając sprawdzony schemat 4-2-3-1, zrezygnował z filozofii opartej tylko na posiadaniu piłki na rzecz dynamicznego, bezpośredniego futbolu. To uwolniło graczy. Sergio Gómez, który sprawiał wrażenie zagubionego na lewej obronie, odzyskał pewność siebie, śmiało ruszając do przodu. To z kolei dało przestrzeń dla magików z przodu: Mikela Oyarzabala, Andera Barrenetxei i Gonçalo Guedesa, którzy zaczęli siać zniszczenie, tnąc do środka. Zmiana ta dotknęła także środek, gdzie Beñat Turrientes z powodzeniem załatał lukę po wielkim Martínie Zubimendim.

Feniks z popiołów: Gra z otwartą przyłbicą i triumf w Pucharze Króla

Choć statystyki obronne Realu Sociedad po przyjściu Matarazzo nadal wołały o pomstę do nieba – tylko nieliczni tracili więcej goli, a nikt nie notował mniej czystych kont – trener odmówił defensywnego cofnięcia się. Zamiast tego, postawił na odwagę. Gracze mieli grać bez strachu, podejmować ryzyko. To przełożyło się na spektakle. Od jego debiutu przeciwko Atlético (1:1), większość spotkań była festiwalem goli, z licznymi meczami z udziałem obu drużyn strzelających bramki.

Ten nowy ogień pozwolił drużynie odpowiadać na przeciwności losu. Nawet po tym, jak rywale doprowadzili do remisu lub wyszli na prowadzenie, La Real trzymała się planu. Jak podkreślił Ruaridh Barlow z Football España:

„Największa różnica to agresja, z jaką przesuwają piłkę do przodu, wykorzystując przestrzeń natychmiast, jeśli jest dostępna. Ich atak mniej martwi się kontratakami, ale też poprawili się w tym aspekcie, z bocznymi obrońcami dochodzącymi do linii końcowej. La Real potrafi strzelać gole przeciwko ustabilizowanej obronie, ale szukają kluczowego podania z głębi pola, dając napastnikom więcej miejsca.”

Co najważniejsze, Matarazzo przywrócił mentalną siłę. Drużyna, która w pierwszych czterech meczach pod jego wodzą traciła przewagę lub przegrywała, w każdym z tych starć reagowała pozytywnie, konsekwentnie realizując swój agresywny plan. To zjednoczyło zespół.

Kulminacją tej transformacji był finał Copa del Rey. Po zaciętym meczu, w którym Real Sociedad tracił prowadzenie dwukrotnie, losy trofeum rozstrzygnęły rzuty karne przeciwko lokalnym rywalom z Atlético Madryt. Bohaterem okazał się rezerwowy bramkarz, Unai Marrero, broniąc dwa pierwsze strzały. To zwycięstwo, pierwsze zdobyte przez klub w Pucharze Króla, którego nie musieli świętować za zamkniętymi drzwiami, wywołało euforię w San Sebastián. W ponad połowie miasta, ponad 100 tysięcy fanów wyszło na ulice.

Amerykański trener, baskijskie serce: Przekraczanie barier

Pellegrino Matarazzo zapisał się w historii futbolu nie tylko jako pierwszy Amerykanin, który poprowadził zespół w Bundeslidze i LaLiga, ale i pierwszy, który zdobył prestiżowe trofeum w jednej z pięciu czołowych lig europejskich. W tle tego sukcesu kwitną akademicy, tacy jak wspomniany Marrero, Jon Martín, Jon Gorrotxategi czy Pablo Marín.

Co jednak bije najmocniej, to fakt, że Matarazzo skradł serca kibiców Gipuzkoa. Mówi się, że zatrzymuje się, by porozmawiać z fanami podczas swoich codziennych spacerów, a swoją mistrzowską przemowę wygłosił w pełni w języku baskijskim (Euskera). Ta autentyczność, połączona z taktycznym uderzeniem, przekształciła zagubiony statek w potężną maszynę. Zespół, który wisiał nad strefą spadkową, teraz, po zaledwie kilku porażkach pod jego wodzą, pnie się w ligowej tabeli. Z ósmego miejsca, Real Sociedad jest już gwarantem minimum Ligi Europy, a w ostatnich kolejkach liczy na skok do elitarnej czwórki Ligi Mistrzów.