Era Guardioli w Manchesterze City: misja niemożliwa dla Mareski?

Podążać za Enzo: Czy da się dorównać legendzie?

Pytanie „jak właściwie postępować po Guardioli?” brzmi jak wyzwanie rzucone z pianinem w płomieniach, niczym w filmie „Great Balls of Fire”. Jeśli wierzyć doniesieniom, Enzo Maresca ma zająć miejsce na ławce City, ale istnieje realne ryzyko, że przejmuje stery w momencie, gdy imperium zaczyna wykazywać pierwsze oznaki drżenia.

Kluczowym problemem jest personel. Już teraz nadchodzą zmiany: Bernardo Silva i John Stones opuszczą Etihad latem, a przyszłość Rodriego, Phila Fodena, Jamesa Trafforda czy Nathana Ake pozostaje owiana mgłą niepewności. Dla Mareski, który jest lojalny wobec zasad Guardioli i już głęboko osadzony w klubowej rodzinie, awans wydaje się logiczny. Jednak logika rzadko kiedy przekłada się automatycznie na sukces.

Do tego dochodzi gigantyczny cień 115 zarzutów korupcyjnych, które wiszą nad klubem niczym miecz Damoklesa. Jeśli wkrótce zapadną dotkliwe kary, praca nowego menedżera może przejść od wygrywania meczów do żonglowania chaosem organizacyjnym. I to nie jest nawet najgorsze. Ostatnio pod lupę wzięto właściciela klubu, szejka Mansoura, z powodu rzekomego wsparcia finansowego dla Sił Szybkiego Wsparcia w Sudanie. Choć temat ten jest obecnie pomijany w mediach, jego potencjalne implikacje w najbliższej przyszłości mogą być ogromne. Wszystkie te czynniki sprawiają, że ta posada coraz mniej przypomina wymarzoną szansę, a coraz bardziej — prezent, który kryje w sobie realne zagrożenie.

Manchester City może powtórzyć schemat Barcelony

Manchester City nie jest pierwszym klubem, który musi zmierzyć się z rzeczywistością bez Guardioli. Zarówno Bayern Monachium, jak i FC Barcelona, dwukrotnie doświadczyły geniuszu Katalończyka, a następnie musiały przełknąć gorycz jego odejścia.

Wielu analityków widzi w kandydaturze Mareski niemal lustrzane odbicie strategii, jaką zastosowała Barcelona w 2012 roku po odejściu Pepa. Wówczas na to trudne stanowisko awansował jego asystent – Tito Vilanova. Podobnie jak Maresca, Vilanova doskonale rozumiał struktury pozycyjne Barcelony, wymagania treningowe oraz taktyczne niuanse zaszczepione przez Guardiolę.

Początkowo decyzja katalońskiego klubu okazała się strzałem w dziesiątkę. Nowy szkoleniowiec poprowadził drużynę do 100 punktów i natychmiastowego mistrzostwa La Liga. Niestety, futbol nigdy nie dowiedział się, jak daleko mogłaby zaprowadzić Vilanova swoją drużynę, ponieważ jego życie brutalnie przerwała choroba nowotworowa w wieku zaledwie 45 lat. Osiągnięcia Vilanovy mogą stanowić pewną zachętę dla Manchesteru City, przygotowującego się do zastąpienia Guardioli kimś, kto już zna mechanikę niewiarygodnie odnoszącej sukcesy maszyny.

Lekcje od rywali: Koniec ery wielkich transformatorów

Fani Premier League widzieli już niejedną epicką opowieść o zmianie warty trenerskiej, a niestety, statystyki nie przemawiają na korzyść następcy. Najbardziej jaskrawym przykładem jest Manchester United, który wciąż, po trzynastu latach od odejścia Sir Alexa Fergusona, szuka swojego właściwego człowieka na ławce.

Podobne turbulencje przeszła Arsenal, który zmagał się z kryzysem po odejściu Arsène'a Wengera w 2018 roku. Kanonierzy, mimo że w tym sezonie byli blisko mistrzostwa, potrzebowali ośmiu lat na odzyskanie statusu klubu elitarnego po tym „post-wengerowskim trzęsieniu ziemi”.

Nawet Liverpool, po odejściu transformacyjnej postaci jaką był Jürgen Klopp, zaczyna odczuwać trudności. Zwycięstwo w Premier League zaraz po jego odejściu stworzyło iluzję płynnego przejścia. W rzeczywistości fundamenty, które Klopp położył, już zaczynają wykazywać pęknięcia.

To zaledwie kilka sygnałów ostrzegawczych dla Manchesteru City, który przygotowuje się na stratę nie tylko trenera, ale architekta swojego nowoczesnego sukcesu. Guardiola nie tylko zbudował zwycięską drużynę – on skonstruował arcydzieło futbolowe kręcące się wokół jego własnej, niezłomnej wizji. Mimo całego planowania, bogactwa i geniuszu City, nieprzyjemna prawda może wkrótce wyjść na jaw: zastąpienie Guardioli nie odbędzie się bez problemów. Historia uczy nas, że życie po odejściu postaci formatywnej rzadko kiedy definiuje się natychmiastowym sukcesem; zazwyczaj zaczyna się ono od długiej i bolesnej konfrontacji z rzeczywistością.