Marokańska niezłomność zwycięża z kanadyjskim oporem w drodze do ćwierćfinału.

Metalowa kurtyna: Jak Marokańczycy przeżyli kanadyjskie oblężenie

Trzeba to powiedzieć wprost: pierwsza połowa starcia na NRG Stadium w Houston była dla Maroka bliska katastrofy. Przeciwko Kanadzie, która zdawała się być doskonale przygotowana taktycznie, „Lwy Atlasu” wyglądały na kompletnie zagubione. Kanadyjczycy z chirurgiczną precyzją blokowali ich ulubione linie podań i skutecznie kastrowali budowanie akcji ofensywnych. Kiedy patrzyło się na boisko, pesymizm kibiców był w pełni uzasadniony; wynik 3:0 na tablicy wyników przy końcowym gwizdku wydawał się futurystyczną fantazją.

Gdyby nie niesamowity Yassine Bono między słupkami i kuriozalnie słaba skuteczność Kanadyjczyków w finalizacji, Maroko zeszłoby na przerwę z ręką w nocniku. Bono ratował swój zespół w sytuacjach, które normalnie kończą się bramką. Na szczęście dla Maroka, do szatni udawali się przy stanie 0:0. A to, co wydarzyło się później, to już czysta demonstracja mentalnej dominacji. Druga połowa to już zupełnie inna bajka, napędzana dwoma golami Azzedine Ounahiego i dwoma asystami od wreszcie uwolnionego Brahima Diaza. To był pokaz, jak klinicznie można wykorzystać momenty, gdy rywal opada z sił.

Siła woli, czyli dlaczego „Atlas Lions” nigdy się nie poddają

Nie jest to przypadek. Wystarczy spojrzeć na przebieg całego turnieju: wygrana z Haiti po tym, jak drużyna musiała dwukrotnie wracać ze stanu przegranego (4-2 w fazie grupowej), dramatyczny gol wyrównujący Issa Diopa w 91. minucie przeciwko Holandii, a następnie triumf w rzutach karnych (1-1, 3-2). Ta zdolność do oporu, do walki niezależnie od tego, jak źle układa się mecz, stała się wizytówką Maroka na tych Mistrzostwach Świata.

To nie jest tylko hasło, to filozofia gry. Trener Mohamed Ouahbi po meczu celnie podsumował tę trudną drogę:

'Musieliśmy cierpieć – tak już jest. Kiedy masz tak hojną drużynę, która wkłada tyle intensywności w bieganie i pojedynki, wiesz, że będą trudne momenty. Ale jeśli chcesz zajść daleko na tych Mistrzostwach Świata, musisz przez te trudne momenty przejść.'

Pomocnik Neil El Aynaoui, który doskonale czuł puls drużyny, potwierdził tę narrację w rozmowie z beIN Sports:

'To jest niesamowite. Naszą siłą jest to, że nigdy się nie poddajemy.'

Nawet sam strzelec dwóch bramek, Ounahi, podszedł do występu z dużą dozą rozwagi, mimo euforii:

'To jest mecz, który pomoże nam dorosnąć.'

Moment dekoncentracji: Niewykorzystana lekcja dyscypliny

Oczywiście, to mentalne brouhaha nie oznacza, że Maroko jest idealne. Pierwsza połowa przeciwko Kanadzie obnażyła coś, co powracało jak bumerang: nerwowość i utratę kontroli. W trakcie tych 45 minut napomniane żółtymi kartkami zostały aż cztery kluczowe postacie: Redouane Halhal, Achraf Hakimi, Ounahi i Bilal El Khannouss. Większość tych upomnień wynikała z frustracji i fauli, których można było uniknąć.

Dobra wiadomość dla Maroka jest taka, że żaden z tych zawodników nie ma na swoim koncie zawieszenia na ćwierćfinał, ponieważ kartki kasowane są po fazie grupowej (jedynie Issa Diop miał upomnienie z meczu z Holandią). Złe wieści są takie, że ten wzorzec gubienia kompasu w trudnych chwilach to coś, co Maroko absolutnie musi skorygować. Na poziomie, na którym grają teraz – a potencjalnym rywalem w kolejnej rundzie jest Francja, jeśli ci uporają się z Paragwajem – chwile niedyscypliny i utraty koncentracji są zazwyczaj przepustką do szybkiej porażki. Ta siła charakteru to atut, ale musi iść w parze z żelazną dyscypliną taktyczną.