Młoty u progu degradacji, Leeds Farke wyzywa resztę ligi.

Czy młotki przegapiły swój moment na ratunek? Historia zatacza koło

West Ham United, mimo stosunkowo niedawnych sukcesów, po raz kolejny balansuje na krawędzi. Przypomnijmy, że Młoty dwukrotnie spadały z Premier League (dawniej Division One) od momentu jej powstania, ale ostatni raz miało to miejsce 15 lat temu i skończyło się szybkim powrotem. Od awansu w 2012 roku, ich dorobek był imponujący: sześć razy w górnej połówce tabeli, udział w europejskich pucharach pięciokrotnie i, co najważniejsze, zdobycie pierwszego od 1980 roku trofeum — Ligi Konferencji zaledwie trzy sezony temu. Jednak od tamtego triumfu nastał kryzys. Trzech menedżerów, systematyczny spadek liczby wygranych ligowych i, w bieżącym sezonie, rachunek za złe decyzje włodarzy.

Nuno Espírito Santo na chwilę tchnął życie w drużynę, zwłaszcza w okresie od połowy stycznia do połowy marca, co przywróciło West Ham na powierzchnię walki o utrzymanie. Jednakże, jak zauważa Karl Matchett, ten czas zaprzepaszczono, bo Nuno był menedżerem już we wrześniu, kiedy to zaliczył fatalny bilans dwóch zwycięstw w szesnastu meczach. Ta niestabilność, ten rollercoaster, ostatecznie "zrobił swoje" dla West Hamu. Choć punkty zdobyte w lutym i marcu dały nadzieję, wydaje się, że energia wyparowała. Ostatnie porażki z Brentford i Newcastle były, szczerze mówiąc, "pokaźne" – brakowało fizycznej odporności w obronie i tej iskry, by wywalczyć kluczowy wynik. Została im ostatnia szansa, ale wykrzesanie z siebie heroicznej gry z niczego jest zadaniem karkołomnym.

Daniel Farke rzuca wyzwanie: Stara gwardia kontra pędzący finisz

Po drugiej stronie barykady stoi Leeds United, zespół, który z każdym tygodniem nabierał tempa. Od 29 listopada odnieśli zaledwie cztery porażki w lidze. Wielu spodziewało się, że po zapewnieniu sobie bezpieczeństwa ligowego, drużyna może zwolnić. Nic z tych rzeczy. Pod wodzą Daniela Farke'a, Leeds ma serię ośmiu meczów bez porażki i menedżer rzuca wyzwanie zarówno zawodnikom, jak i zarządowi, aby udowodnili, że stać ich na walkę o znacznie wyższe cele w kolejnych rozgrywkach – pod warunkiem, że to Farke pozostanie na ławce. Styl gry i forma sugerują, że Leeds celuje teraz w 11. miejsce, co byłoby ich najlepszym wynikiem w sezonie niezakłóconym pandemią od 2002 roku. To pokazuje ducha walki i konsekwencję, której wyraźnie brakuje ich rywalom.

Statystyki nie kłamią: Forma na finiszu sezonu

Jeśli szukamy pozytywów dla gospodarzy, to West Ham zanotował tylko dwie porażki w ostatnich dziesięciu meczach rozgrywanych na London Stadium. Problem polega jednak na tym, że oni muszą wygrywać, a w ostatnich ośmiu meczach domowych zdołali triumfować tylko trzy razy. To statystyka, która nie napawa optymizmem przed meczem o wszystko.

Zupełnie inna dynamika panuje w obozie gości. Leeds ma za sobą serię aż sześciu remisów w ostatnich siedmiu meczach wyjazdowych. Choć remisy to nie zwycięstwa, to dla drużyny, która nie musi nic udowadniać, stabilność i unikanie katastrofy na obcym terenie jest sygnałem dojrzałości taktycznej.

Klucz gracza: Na kim spoczywa ciężar nadziei West Hamu?

Choć Taty Castellanos wydaje się solidnym wzmocnieniem dla Młotów, a w środku pola Mateus Fernandes naprawdę błyszczy, to serce aspiracji West Ham United bije w nogach Jarroda Bowena. Jeżeli ma dojść do wielkiej ucieczki przed spadkiem, to właśnie on musi dostarczyć magii. Dane nie kłamią: Bowen plasuje się w czołowych 5% skrzydłowych w lidze pod względem liczby oddawanych strzałów w tym sezonie, czołowych 3% pod względem "dużych szans" (big chances) oraz czołowych 5% w udanych dryblingach. Problem polega na tym, że te imponujące liczby muszą skumulować się w jeden, decydujący 90-minutowy występ.

Ostatnia szansa Młotów i twarda postawa gości

Skład West Ham osłabia kontuzja Adamy Traoré. Nuno stoi przed dylematem: trzymać się formacji 3-4-3, która zawiodła w Newcastle, czy zaryzykować i postawić na bardziej ofensywne 4-2-3-1 z Castellanos z przodu. Z kolei Leeds ma koszmarną listę kontuzjowanych: prawdopodobnie zabraknie Antona Stacha, Noaha Okafora, Jaydena Bogle’a, Gabriela Gudmundssona, Pascala Struijka i Ilia Gruev. Mimo to, ich zbiorowa forma i mentalna przewaga po zapewnieniu sobie miejsca w lidze mogą okazać się kluczowe w tym emocjonalnym starciu. Przewiduję, że West Ham wyciśnie z siebie maksimum i zdoła urwać rywalom remis, ale niestety, to ostatecznie nie wystarczy, by utrzymać się w Premier League. Moja prognoza to 1:1.