Skandal na afrykańskim Pucharze Narodów: Maroko odebrało Senegalowi tytuł po kontrowersyjnej decyzji.

Senegal pozbawiony korony: Finał, który nigdy się nie skończył

Tamten finał w Rabacie, gdzie Senegal pokonał Maroko, był elektryzujący, pełen kontrowersji i wręcz chaotyczny, co w afrykańskiej piłce niestety nie jest rzadkością. Jednak to, co wydarzyło się po tym spotkaniu, przeszło najśmielsze oczekiwania. Minęło zaledwie kilkadziesiąt dni, a Senegal, cieszący się z drugiego tytułu w historii, został go pozbawiony, a korona cudem powędrowała na głowy Marokańczyków. Decyzja Taśmy Apelacyjnej CAF wywołała falę oburzenia, która każe pytać: co dzieje się z afrykańskim futbolem u jego podstaw?

W centrum tego skandalu leżą dwie kuriozalne decyzje sędziego w doliczonym czasie gry. Najpierw nieuznany gol Ismaila Sarra, gdy sędzia odgwizdał faul Abdoulaye Secka na Achrafie Hakimim tuż zanim piłka wpadła do siatki, uniemożliwiając tym samym interwencję VAR. Napięcie eksplodowało chwilę później – Maroko otrzymało rzut karny za rzekomy faul na Brahimie Diazie.

Reakcja Senegalczyków była natychmiastowa i dramatyczna. Trener Pape Thiaw poprowadził drużynę do tymczasowego zejścia z boiska w geście protestu, co wywołało starcia między kibicami a służbami porządkowymi. Mimo 15-minutowej przerwy, gra została wznowiona. Edouard Mendy obronił nieudaną próbę typu Panenka Diazem, a mecz zakończył się remisem 0:0, po którym padł gol Pape Gueye'a, uznawany przez większość obserwatorów za rozstrzygający o losach AFCON 2025.

Absurdalne uzasadnienie: Dlaczego to Maroko zostało ogłoszone zwycięzcą?

Najbardziej szokujące nastąpiło, gdy Izba Apelacyjna CAF wydała sensacyjne orzeczenie, przyznając Maroku zwycięstwo walkowerem 3:0, a tym samym pozbawiając Lwy Terangi ich zasłużonego mistrzostwa. Kluczowy w tej decyzji okazał się Artykuł 82 regulaminu turnieju. Organ orzekł, że 15-minutowe opuszczenie boiska przez Senegalczyków w proteście stanowiło odmowę gry, co w świetle przepisów oznacza rezygnację z dalszej rywalizacji i karę w postaci przegranej walkowerem.

Chociaż Senegal ostatecznie powrócił na boisko, by dokończyć mecz i wygrać go na murawie, Izba uznała, że sam fakt opuszczenia murawy złamał integralność zawodów nieodwracalnie. To jest właśnie ten moment, w którym zdrowy rozsądek zderza się z biurokratyczną twardogłowością.

Cofnięcie decyzji i spisek: Jak afrykańska piłka próbuje pójść naprzód?

Z perspektywy przepisów, argument Izby Apelacyjnej opiera się na prawnie wątpliwej interpretacji Artykułu 82. Szanowny ekspert ds. afrykańskiej piłki, Collin Udoh, błyskotliwie wyjaśnił na platformie X, dlaczego wywody te są naciągane.

„Są pewne kwestie, na które chciałbym zwrócić uwagę w sprawie tej decyzji Komitetu Apelacyjnego CAF. Po pierwsze, rozwiejmy wątpliwości dotyczące 15-minutowego zejścia z boiska przez Senegal. W Regulaminie AFCON CAF nic konkretnie nie precyzuje, jak długo zespół może przebywać poza boiskiem…”

Semantycznie rzecz biorąc, pozostając na stadionie, Senegal nie opuścił „terenu gry” w rozumieniu regulaminu, co jest niuansem, który Izba najwyraźniej zignorowała. Ponadto, Artykuł 84, który nakazuje orzeczenie walkowera 3:0, wymaga naruszenia zarówno Artykułu 82, jak i 83 – a nie ma dowodów na naruszenie tego drugiego.

Co jeszcze bardziej istotne, Przepisy Gry IFAB (Prawo 5) jasno stanowią, że decyzja sędziego kończącego mecz jest ostateczna po zakończeniu rywalizacji. Wpuszczenie gry do powrotu i dogrania karnego było de facto akceptacją rezultatu przez oficjeli meczowych. Senegal natychmiast zapowiedział apelację do Międzynarodowego Trybunału Arbitrażowego (CAS), argumentując, że tymczasowe wstrzymanie gry nie może być równoznaczne z jej porzuceniem.

Ta sytuacja rzuca ponury cień na autorytet CAF pod przywództwem Patrice’a Motsepe. Wielu krytyków uważa, że niezależność CAF stała się iluzją, a federacja jest coraz bardziej zależna od FIFA i Gianniego Infantino. Ta rzekoma uległość, połączona z fiaskiem Afrykańskiej Super Ligi i wizualnymi dowodami na faworyzowanie Maroka, doprowadziła do erozji zaufania na kontynencie.

Istnieje niepokojące przekonanie, że CAF nadal pobłaża krajom z Afryki Północnej, na co dowodem stało się to, że Maroko niemal stało się nieformalnym gospodarzem ważnych finałów, a także zwolnienie Dyrektora Sędziowania, Noumandieza Doue, po skargach Maroka w sprawie WAFCON w zeszłym roku. Piłkarze Maroka wydawali się być traktowani preferencyjnie także podczas AFCON 2025, co wywoływało irrytujące zarzuty ze strony przeciwników już przed pierwszym gwizdkiem 18 stycznia. W istocie, moment protestu Senegalu nie był tylko zwykłym kaprysem, lecz wyrazem frustracji systemem, który – zdaniem wielu – jest ustawiony. Gdyby arbiter podjął decyzję na boisku, narzekania Senegalczyków oczywiście by się pojawiły; jednak kontynuowanie gry po przerwie powinno zostać uwzględnione przez Izbę Apelacyjną. Zaniechanie tego kroku naraziło afrykański futbol na niepotrzebną szkodę i złośliwe, druzgocące komentarze.