Thomas Frank przekonany, że poprowadzi Tottenham przeciwko Arsenalowi.

Czy Thomas Frank naprawdę zagra Kanonierom na nosie?

Po bolesnej porażce 2:1 u siebie z Newcastle United, atmosfera wokół Tottenham Hotspur jest gęsta jak londyńska mgła po deszczu. Drużyna osunęła się na 16. miejsce w tabeli Premier League, mając zaledwie pięć punktów przewagi nad strefą spadkową – a do końca sezonu jeszcze dwanaście kolejek. Kibice, sfrustrowani brakiem wyników, poszli w tango z historią, skandując nazwisko Mauricio Pochettino, podczas gdy Franka częstowano przyśpiewkami sugerującymi rychłe pożegnanie: „Będziesz zwolniony rano”. Mimo tego wrzasku trybun, sam szkoleniowiec jest niewzruszony. „Tak, jestem przekonany, że będę [prowadził zespół]” – oznajmił Frank po meczu mediom. To zdanie brzmi jak wyzwanie rzucone sceptykom, ale iluzją byłoby myśleć, że nie rozumie powagi sytuacji. Jak sam przyznał: „Rozumiem pytanie, rozumiem, że łatwo jest wskazać na mnie”.

„Za to, w jakiej pozycji jesteśmy, odpowiada nie tylko trener”

W piłce nożnej, zwłaszcza na poziomie Premier League, łatwo jest zrzucić całą winę na menedżera. Thomas Frank jednak stawia się w roli obrońcy szerszej struktury, sugerując, że problemy Spurs to efekt zbiorowy. To klasyczna próba odwrócenia ogniskowej krytyki, ale ma ona swoje podstawy. Frank kontynuował swoją argumentację, podkreślając, że wina leży po stronie wielu czynników, nie tylko jego osoby, właścicieli czy samych zawodników. „Wszyscy wiemy, w jakiej pozycji jesteśmy i co musimy poprawić. Ciężko nad tym pracujemy” – stwierdził, choć statystyki mówią co innego. Od końca grudnia Tottenham nie zaznał smaku ligowego zwycięstwa, zgarniając w 2026 roku zaledwie cztery punkty. To jest forma godna ekipy walczącej o utrzymanie, a nie klubu aspirującego do europejskich pucharów.

Frank nie stronił od gorzkiej analizy realiów klubowych, przyznając, że fani mają prawo czuć frustrację. Wskazał jednak na pewien niepokojący schemat: „To pozycja, w której klub znajduje się od dwóch lat. Scenariusz jest taki, że klub ma problemy z rywalizacją zarówno w Europie, jak i w Premier League”. Wprowadzenie elementu kontuzji jako czynnika rozprzęgającego jest typowe dla sztabów w kryzysie. Menedżer dodał, że jedną z kluczowych kwestii jest eliminowanie urazów i zawieszeń, co sugeruje, że zarządzanie kadrą nie działa optymalnie. Porażka z Newcastle, szczególnie druga stracona bramka, została określona przez Franka jako „symbol naszego sezonu” – czy to znaczy, że Spurs potrafią być solidni przez chwilę, by zaraz potem popełnić błąd decydujący o własnym losie?

Sto procent pewności w piekle kryzysu

Gdy pytanie dotyczyło jego wiary w wyprowadzenie klubu z tego marazmu, odpowiedź sensacyjna: „Tysiąc procent”. Nawet zważywszy na fakt, że Tottenham w środku tygodnia w Lidze Mistrzów brylują, wygrywając grupę i meldując się w 1/8 finału, ich postawa na krajowym podwórku woła o pomstę do nieba. Niektórzy trenerzy w podobnej sytuacji dawno by stracili zimną krew, ale Frank kontynuuje politykę spokoju. „Tysiąc procent jestem też pewien, że nie spodziewałem się, że znajdziemy się w tej sytuacji, mając 11 do 12 kontuzji”. To jest podwójna gra: z jednej strony dystansuje się od odpowiedzialności za słabą formę, z drugiej, deklaruje niezłomność. Powołuje się na wcześniejsze ofiary trenerskie i inne kluby, by podkreślić, że w takich chwilach trzeba zachować „chłodną głowę”. Ostatnie słowa to wezwanie do jedności: „Musimy przez to przejść razem”.

Najbliższe mecze zadecydują o wszystkim. Po derbach z Arsenalem, które zaplanowano na 22 lutego, Tottenham czeka wyjazd do Fulham, a później starcie z Liverpoolem na Anfield. Jeżeli Frank faktycznie poprowadzi zespół w starciu z Kanonierami, będzie to dla niego kluczowy moment. Utrata punktów w derbach przy tak fatalnej formie ligowej może szybko zmienić „przekonanie” w smutną iluzję, a gwizdy kibiców zamienić się w otwarte żądanie dymisji. Futbol bywa nieubłagany, a deklaracje w obliczu spadkowej szarej strefy to jedno, a rezultaty na murawie – drugie.