Przez ponad trzy dekady Premier League była sceną dla największych futbolowych legend. Od defensywnych tytanów Mourinho, przez nieśmiertelny Arsenal Wengera, aż po żelazną konsekwencję Manchesteru United pod wodzą Sir Alexa Fergusona – te ery wykreowały piłkarzy, którzy mają pełne prawo aspirować do miana najlepszych w historii ligi. Ale kto w końcu zasłużył na miejsce w nieśmiertelnym jedenastce wszech czasów?
Definicja Wielkości: Kto zasiadł w Premier League XI Wszech Czasów?
Stworzenie wyjściowej jedenastki Premier League wszech czasów to zadanie niemal karkołomne. Jako eksperci wiemy, że spory są nieuniknione, a debata o kluczowych kryteriach – takich jak długowieczność kontra szczytowa forma – nigdy się nie skończy. Mimo to, po głębokiej analizie, eksperci Sports Mole zestawili skład, który z odwagą mógłby stawić czoła każdej drużynie globu. A przecież lista „zasłużonych wyróżnień” jest niemal równie imponująca!
Bramkarski Mur: Ostatni Bastion Obrony
Wybór golkipera był pierwszym poważnym wyzwaniem, zważywszy na elitarny poziom panujący na tej pozycji. Jednak nikt nie może zaprzeczyć fenomenowi, który zdefiniował erę defensywy w Londynie.
Zaczynamy od Petera Čecha. Ten czeski kolos był kluczowy, gdy Chelsea zdobywała swój pierwszy tytuł mistrzowski po niemal półwieczu oczekiwania, notując wówczas rekordowe 25 czystych kont i tracąc zaledwie 15 bramek w sezonie 2004/2005 – rekordy, które przetrwały do dziś. Kontynuował marsz, pomagając The Blues przekroczyć barierę 90 punktów w kolejnym roku.
„Cech cieszył się kolejnymi dziewięcioma latami między słupkami Chelsea, wygrywając dwa kolejne tytuły ligowe w latach 2009/10 i 2014/15, po czym przeniósł się do Arsenalu, gdzie zanotował kolejne 110 występów, powiększając swój rekord 202 czystych kont w Premier League.”
Wyróżnienia: Peter Schmeichel, Alisson, Edwin van der Sar.
Linią Graniczną: Oś Mocy w Defensywie
Wybór bocznych obrońców, a zwłaszcza stoperów, wymagało twardej ręki. Konsolidując siłę fizyczną i inteligencję taktyczną, postawiono na graczy, którzy twardo bronili i potrafili dyktować warunki gry.
Na prawej stronie, obok reszty „Klasy 92”, niezmiennie obecny był Gary Neville. Jego niemal dwudziestoletnia wierność Manchesterowi United to fenomen.
„Chociaż Neville często sam umniejsza swoje umiejętności, współczesnemu obrońcy trudno będzie dorównać długowieczności, jaką cieszył się na absolutnym szczycie, pięciokrotnie wybierany do Drużyny Roku PFA między 1996 a 2007 rokiem, a także do Drużyny Stulecia PFA w 2007 roku.”
W parze stoperów, obok kapitana Chelsea, ląduje gigant, który zrewolucjonizował grę defensywną Liverpoolu – Virgil van Dijk. Wybór obrońców Premier League niesie ze sobą zawsze batalie, ale Holender po prostu musiał się tu znaleźć.
„Jest wielu zwolenników i gorących zwolenników debaty o tym, kto jest największym środkowym obrońcą Premier League, a Van Dijk od dłuższego czasu zasługuje na miejsce w tych rozmowach, po prostu ze względu na rewolucyjny wpływ, jaki wywarł na Liverpool od czasu przybycia z Southampton w 2018 roku.”
Jego wpływ jest widoczny w zdobytych tytułach i indywidualnych nagrodach. U boku Van Dijka, absolutny symbol klubu i defensywnej potęgi – John Terry. Kapitan w erze Mourinho, który zagrał blisko 500 meczów ligowych i stanowił o sile bramkowej defensora.
Lewą flankę okupuje Ashley Cole. Po dwóch tytułach z niepokonanymi Kanonierami i rekordowym sezonie Chelsea, Cole udowodnił, że grając na lewej obronie, można zdominować dekadę. Był kluczowy w momencie, gdy Chelsea przekroczyła barierę 100 goli w lidze.
Wyróżnienia: Kyle Walker, Trent Alexander-Arnold, Cesar Azpilicueta (PO), Ricardo Carvalho, Rio Ferdinand, Nemanja Vidic, Vincent Kompany, Sol Campbell (ŚO), Andy Robertson, Dennis Irwin, Patrice Evra, Leighton Baines (LE).
Serce Drużyny: Dyktatorzy Środka Pola
Środek pola to arena dla wizjonerów, wojowników i mózgów operacyjnych. Dwóch zawodników symbolizuje nieustępliwość i geniusz kreowania gry.
W centrum pola, jako symbol nieustępliwej walki, ląduje Roy Keane. Jego mentalność i siedem tytułów z United stawiają go jako archetyp lidera.
„Regularny bywalec środka pola Manchesteru United przez ponad dekadę, wojowniczo usposobiony Keane wygrał siedem tytułów na Old Trafford, co zapewniło mu miejsce w prestiżowej Drużynie Stulecia PFA w 2007 roku, a Irlandczyk zdobył nagrody Piłkarza Roku PFA i FWA w sezonie 1999/00.”
Obok niego, mistrz kreowania i absolutny dominator ostatnich lat, Kevin De Bruyne. Choć jego kariera w PL jest młodsza niż u wielu rywali, statystyki asyst i indywidualne trofea mówią same za siebie.
„To kunszt kreowania gry De Bruyne’a sprawił, że zaskarbił sobie sympatię kibiców City i postronnych obserwatorów przez swoją trwającą dekadę przygodę w Premier League; tylko Ryan Giggs zanotował więcej asyst w Premier League niż De Bruyne, który ma ich 119, ale Belg osiągnął to w zaledwie 288 meczach, dorównując również rekordowi Thierry’ego Henry’ego wynoszącemu 20 asyst w jednym sezonie.”
Nie można zapomnieć o dynamicznym, strzelającym z drugiej linii mózgu – Franku Lampardie. Jego liczby jako pomocnika są astronomiczne.
„To nie tylko bramki z tych charakterystycznych późnych rajdów w pole karne definiowały Lamparda jako gracza; zanotował on również ponad 100 asyst w Premier League, a do tego trzy tytuły mistrzowskie, nagrodę Piłkarza Sezonu Premier League w 2004/05 i miejsce w Galerii Sław, gromadząc ponad 600 występów.”
Wyróżnienia: Steven Gerrard, Paul Scholes, Patrick Vieira, Cesc Fabregas, N’Golo Kante, Yaya Toure, Rodri, David Silva.
Ofensywna Trójka: Atak, który Budził Postrach
Trzecia linia ataku musiała składać się z graczy, którzy nie tylko strzelali, ale kompletnie zmieniali dynamikę meczu.
Pierwszy z tej trójki, Cristiano Ronaldo. Choć jego dziedzictwo jest globalne, jego pierwsze lata w Manchesterze United – kiedy ewoluował w maszynę do zdobywania bramek – to fundament jego legendy w Anglii. Zdobył Złotą Piłkę w 2008 roku, będąc kluczowym elementem trzech tytułów pod rząd.
Tuż obok niego, symbol angielskej siły w ataku – Wayne Rooney. Burzliwe wejście i niesamowita długowieczność w United.
„Rooney jest niewątpliwie jednym z największych talentów, jakie wydał angielski futbol, spędzając 13 niezwykle udanych lat na Old Trafford. Zdobył pięć tytułów Ligi Mistrzów z Czerwonymi Diabłami, a także nagrodę Piłkarza Sezonu Premier League w 2009/10, będąc jednym z zaledwie trzech graczy, którzy do tej pory przekroczyli barierę 200 goli w Premier League, strzelając 208 bramek w 491 występach, notując przy tym imponujące 103 asysty.”
I na koniec, na pozycji szpicy, absolutna rewolucja, gracz, który zdefiniował styl gry Arsenalu i Premier League lat dwutysięcznych – Thierry Henry. Ostatnie miejsce w tym wyjściowym XI mogło pójść tylko do niego.
„Henry odegrał kluczową rolę w dwóch tytułach mistrzowskich, które zdobył z Kanonierami, w tym w pamiętnym, niepokonanym sezonie 2003/04, kiedy to Arsenal jako pierwszy klub od 115 lat osiągnął ten wyczyn, a Francuz zdobył Złotego Buta na tym turnusie.”
Jego bilans (175 goli w zaledwie 258 meczach) to czysty dowód na to, że Henry grał w innym wymiarze.
Wyróżnienia: Mohamed Salah, Sergio Aguero, Luis Suarez, Alan Shearer, Harry Kane, Andy Cole, Eric Cantona, Didier Drogba, Robin van Persie.
