Werner odnalazł renesans w San Jose pod skrzydłami Areny

Od Złotej Ery do Stagnacji: Dlaczego Werner Był Konieczny?

San Jose Earthquakes to zespół, którego złota era, przypadająca na początek XXI wieku (mistrzostwa MLS w 2001 i 2003 roku), jest już odległym wspomnieniem. Ostatni większy sukces, jaki zanotowali, to zdobycie Supporters’ Shield w 2012 roku. Ostatnie pięć sezonów to festiwal rozczarowań, z zaledwie jednym awansem do fazy play-off (w 2020 roku, zakończonym porażką w pierwszej rundzie). Liga MLS, ze swoimi "dzikimi kartami" i nietypowym formatem, utrudniała odbudowę statusu ligowej potęgi. W klubie brakowało "galaktycznego" gracza, mentora, który przerwałby tę stagnację.

I oto, niczym zrządzenie losu, na rynku pojawił się Timo Werner. Niemiecki napastnik, wciąż mający zaledwie 29 lat i teoretycznie będący w szczycie swoich możliwości fizycznych, spędził 2024/2025 rok, grając zaledwie 13 minut we wszystkich rozgrywkach dla RB Lipsk. Jego czas na europejskim futbolowym szczycie wydawał się dobiegać końca. To był transfer z gatunku "wszystko albo nic".

Manager Bruce Arena, weteran i postać kontrowersyjna w amerykańskiej piłce – daleka od wizerunku Teda Lasso, bliższa raczej surowości Roberta Duvalla – wziął stery. Arena, słynący z pragmatyzmu i słynnego stwierdzenia: „Mamy bardzo ważną analitykę, i jest nią wynik”, poleciał do Niemiec osobiście, by przekonać Wernera do przeprowadzki w styczniu. Misja zakończyła się sukcesem. Co ciekawe, Werner musiał zmierzyć się z presją od razu, ponieważ tuż przed startem sezonu klub stracił swoją największą siłę ofensywną – Cristiana Espinozę, który przeszedł do Nashville. Wątpliwości co do formy Wernera, który miał ograniczony czas gry w Niemczech, były liczne.

Wersja Wernera: Jak Bruce Arena Odblokował Maszynę?

Obecnie nikt już nie wątpi. Werner był elektryzujący. Jego niedawne dublet przeciwko St. Louis City podniósł jego dorobek do czterech goli i trzech asyst w siedmiu meczach MLS. Earthquakes, nieoczekiwanie, stali się najbardziej gorącą drużyną w obu konferencjach.

Problemem Wernera w Europie – zwłaszcza w Chelsea – bywała jego niekonsekwentna kondycja i mniejsza liczba minut spędzonych na boisku (zaledwie 2250 minut w 58 meczach przez ostatnie trzy sezony). Arena podszedł do tego inaczej. Nie wymagał natychmiastowej pełnej aklimatyzacji. Choć nie we wszystkich meczach Niemiec wychodził w podstawowym składzie, to dostawał wsparcie, którego najwyraźniej potrzebował.

Werner sam przyznał, jak wielkie wrażenie zrobiła na nim determinacja trenera: > „Przyjechał do Niemiec, a to było dla mnie już wielkie wydarzenie, widzieć kogoś, kto leci siedem, osiem, dziewięć godzin, by spotkać się ze mną osobiście, aby mnie przekonać. To nie jest coś, co zrobiłby każdy”. Dodał, że kluczowe były słowa menedżera: > „Powiedział: ‘Jesteś najlepszym zawodnikiem i chcę z tobą coś wygrać’. To dało mi dobre samopoczucie od samego początku. Zawsze mówił, że stanie za mną murem. Pomoże mi”.

Arena, znany z wydobywania maksimum z zawodników, stworzył dla Wernera idealne środowisko. Wiadomo, że Niemiec zawsze był zawodnikiem bazującym na pewności siebie. Tutaj ją odzyskał.

Taktyczny Luksus: Prawdziwa Rola Timo w MLS

Jego efektywność jest oszałamiająca. Cztery bramki przy xG zaledwie 2.89 i osiem celnych strzałów (w tym dwa z rzutów karnych) to dowód na powrót "tego" Wernera. Jednak analityka pokazuje pewną zmianę w stylu gry, co jest kluczowe dla zrozumienia jego sukcesu w MLS.

Co ciekawe, Werner nie jest w San Jose high-volume dribblerem – notuje zaledwie sześć udanych dryblingów przy skuteczności 37.5%. Dlaczego? Ponieważ jego gra toczy się głównie w szesnastce rywala, gdzie zanotował aż 52 kontakty z piłką. Cofanie się i wyprowadzanie akcji to mniejszy priorytet. W siedmiu meczach zanotował zaledwie pięć interwencji defensywnych. Efekt? Lewy obrońca, David Romney, ma mnóstwo pracy!

Werner stał się luksusowym wykończeniem akcji. Gra operuje wokół niego, a nie przez niego. Z lewej flanki, na której często startuje, ma pełną swobodę w ofensywnej tercji – rotuje na prawą stronę, a nawet do środka. Ten system, skoncentrowany na dostarczeniu mu piłki w dogodnej sytuacji, okazał się strzałem w dziesiątkę.

Wszystkie trzy asysty Wernera do tej pory trafiły do Ousseni Bouda. Transfer Niemca ewidentnie podniósł jakość gry prawoskrzydłowego. Pierwsza asysta w debiucie przeciwko Atlanta United była pokazem sprytu: zwabił obrońcę, udając drybling prawą nogą, szybko podniósł głowę i posłał idealnie wyprofilowaną, płaską centrę do Bouda. Kolejna asysta przeciwko Philadelphia Union to zagranie na miarę Kevina De Bruyne – prostopadła piłka, która przecina linię obrony, otwierająca Bouda drogę do bramki. Timo Werner, playmaker, na dobre zagościł w MLS.

Jego gol przeciwko St. Louis City był kwintesencją jego dawnej świetności. Choć pierwsza bramka padła z karnego, ta druga była popisem wyczucia i ruchu. Werner dał się złapać obrońcom, ale nie wbiegł w pole karne zbyt wcześnie, czekając na precyzyjne podanie od Bouda, które zamienił na bramkę potężnym wolejem. Europejscy kibice, widząc jego wyjazd do USA, mogli uznać to za kapitulację. Prawda jest jednak taka, że Werner potrzebował restartu i to właśnie San Jose dostarczyło mu tlenu do oddechu.